Οι Άνθρωποι του Αλίμου

H Aλιμιώτισσα Bίλη Σωτηροπούλου μιλάει στο Alimos Online

H Aλιμιώτισσα Bίλη Σωτηροπούλου μιλάει στο Alimos Online

Η Αλιμιώτισσα Βίλη Σωτηροπούλου είναι ηθοποιός, συγγραφέας, σκηνοθέτης και δασκάλα θεάτρου.  

Έχει σπουδάσει Υποκριτική στην Αθήνα, Σωματικό Θέατρο στο Παρίσι, Νομικά στο Παν/μιο Αθηνών και έχει παρακολουθήσει Προγράμματα Εκπαίδευσης στη Συστημική Αναπαράσταση.  Έχει συνεργαστεί στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση  με γνωστούς σκηνοθέτες.  Την συναντήσαμε και μας μίλησε για το θέατρο, τα βιβλία της, για τα μελλοντικά της σχέδια και φυσικά για τον Άλιμο.

 Το θεατρικό έργο σας "Ο Μπέμπης" βραβεύτηκε τον Μάρτιο του 2018 στο Eurodram,  θεσμό στον οποίο συμμετέχουν 40 χώρες και βραβεύουν τρία πρωτότυπα έργα από κάθε χώρα κάθε δύο χρόνια.  Το θεατρικό έργο κυκλοφόρησε και σε βιβλίο.  Μιλήστε μας λίγο για αυτήν την μεγάλη σας επιτυχία.

Το θεατρικό έργο βραβεύτηκε και τα επόμενα δύο χρόνια το ξαναέγραψα, μετατρέποντας το σε μυθιστόρημα το οποίο εκδόθηκε ( Εκδόσεις Υδροπλάνο 2019,  Εκδόσεις Ηδύφωνο 2021, β΄έκδοση).

‘’Ο Μπέμπης’’  είναι ένα έργο που αφορά στην ζωή κάποιων παιδιών που απομακρύνονται απο δυσλειτουργική οικογένεια με εισαγγελική εντολή. Μέσα από τη φωνή και τη σκέψη του ίδιου του Μπέμπη αλλά και μια νύχτα, τριάντα χρόνια μετά, σε μια απρόσμενη συνάντηση,  βλέπουμε την πορεία αυτών των παιδιών. Η διαδρομή μέσα από χώρους φιλοξενίας, ιδρύματα, αναδοχή, παιδική προστασία και η έλλειψή της, ο αποχωρισμός των αδερφών, αλλά και η ψυχική σύνδεση, ο αγώνας επιβίωσης, η λύτρωση και το φως είναι θέματα που απασχολούν αυτό το έντονα κοινωνικό έργο. Τραύμα και θεραπεία, τραγωδία και  κάθαρση, χιούμορ και  συγκίνηση βαδίζουν δίπλα δίπλα στον  ‘’Μπέμπη’’.

 Στους Θουκιδίδειους Θεατρικούς αγώνες το 2018 συμμετείχατε έχοντας τη θεατρική/σκηνοθετική επιμέλεια της παράστασης "Η Αλφαβήτα της Εφηβείας" για το 4ο Γυμνάσιο Αλίμου.  Η παράσταση πήρε το Βραβείο Σκηνοθεσίας και βραβείο ομαδικής δουλειάς και ερμηνείας.  Τι άλλες συνεργασίες έχετε κάνει με τον Δήμο μας;

'Εχω υπάρξει υπεύθυνη του Θεατρικού Εργαστηρίου για Εφήβους επί δεκαπέντε χρόνια. Με πολύ κέφι δούλεψα με τα παιδιά, ωθώντας τα να βουτήξουν στην όμορφη θάλασσα της θεατρικής έκφρασης, που ενστικτωδώς αγαπούσαν, και συγχρόνως να ανοίξουν την ψυχή τους και να διευρύνουν την προσωπικότητά τους. Με πολλά από τα παιδιά αυτά, συνεχίζουμε και εχουμε ουσιαστική σχέση , χρόνια μετά.  Με κάποια μάλιστα, έχουμε συνεργαστεί και επαγγελματικά στο θέατρο. Έχουμε φιλοξενηθεί  από τον Πολιτιστικό Οργανισμό του ΘΟΠΑΑ κι έχουμε παίξει την ‘’Τρικυμία’’ για παιδιά καθώς και την ‘’Γυναίκα Loser’’ στο θεατρο Καρόλου Κουν αλλά και στο διαδίκτυο!!

To 1990 δημιουργήσατε τη "Θεατρική Ομάδα Μπουφόνων".   Ποιο ήταν το κίνητρο και ποιές δυσκολίες αντιμετωπίσατε;

Ο έρωτας του Θεάτρου, ο ενθουσιασμός μου για  τους μεσαιωνικούς μπουφόνους, που σατίριζαν ότι μας πονάει και ό,τι μας ταλαιπωρεί, αλλά και η επαφή μου στο Παρίσι όπου σπούδασα,  με το Θέατρο στο δρόμο, ήταν τα πρώτα κίνητρα που μου έδωσαν τεράστια ώθηση, το μακρινό 1990. Τα πρώτα χρόνια, που ήμασταν ελάχιστοι οι καλλιτέχνες  στους ‘’δρόμους’ της Αθήνας’’,  το κοινό μας αντιμετώπιζε σαν να πέσαμε από τον Άρη. Πολλά γλαφυρά συνέβαιναν όταν μια δυναμική και αντισυμβατική Ομάδα ηθοποιών, έδινε παραστάσεις πολιτικής σάτιρας. Στην πορεία συνέχιζα να παίζω και να γράφω, να συμμετέχω σε πολλές παραστάσεις και σε κλασσικές σκηνές και εκτός, είτε με τους '' Μπουφόνους '' είτε με άλλες  Θεατρικές Ομάδες. Οι δυσκολίες είναι πολλές στην Ελλάδα . Δεν είναι μια χώρα που μπορεί κανείς να ζήσει μόνο από το θέατρο. Ο αγώνας είναι διαρκής σε αυτή τη δουλειά που δεν την αποκαλώ δουλειά, αλλά ‘’πολυτέλεια ψυχής’’  αφού κάνεις αυτό που αγαπάς από παιδί και  σαν παιδί.. Το να παραμένει όμως κανείς σ' αυτόν τον χώρο, απαιτεί διαρκή εγρήγορση, προσπάθεια, λιτή ζωή, σιδερένια  αντοχή  και ... χαμόγελο αισιοδοξίας. Κάπως έτσι  ξεπερνιούνται τα εμπόδια και οι πολλές και ποικίλες δυσκολίες.. 

Ποια άλλα θεατρικά έργα έχετε γράψει;

"Ιουλιέτα: Είναι κουφός αυτός ο Θεός;", "Ιωάννα" (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1995)., "Ο γιός του βασιλιά είναι πολύ καλό παιδί!" , "Γυναίκα Λούζερ" (Εκδόσεις Δωδώνη, 2000), "Πατέρα γιατί με συνέλαβες;", "Η κοσκινοτρουφίτσα στο δάσος με τα κούτσουρα»", διασκευή για παιδιά "Τρικυμία" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Εκδόσεις Παπαδόπουλου 2003), "Κάθε Δευτέρα χωρίζουμε;" (Εκδόσεις Σοκκόλη Κουλεδάκη 2009), "Υψηλή μαγειρική των σχέσεων" , "Παραμύθι των θεών και των ανθρώπων", "Showbusiness", "Διαγώνισμα Ευρωπαϊκής Υστερίας", "Το 3%" καθώς και  τις πολιτικές σάτιρες δρόμου των Μπουφόνων (1990-2014).

Πώς έχει επηρεάσει η πανδημία τα θέατρα και γενικά τον κλάδο;

Δύσκολο έως καταστροφικό το γεγονός της ‘’πανδημίας’’ και για τους ανθρώπους του Θεάτρου και για τους θεατές. 'Ανοιγμα- κλείσιμο,  διάχυτοι φόβοι, περιορισμοί που κάθε τόσο αλλάζουν.   Συνθήκες … ακορντεόν,  κλίμα ανασφάλειας και δυστοπίας, και για εμάς και για το κοινό. Και φυσικά η θεατρική διαδικασία είναι αδύνατο να υπάρξει με τόσους περιορισμούς. Σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια τα θέατρα οδηγούνται στο κλείσιμο.   Όσο για τη μουσική, ας μην το συζητήσουμε… Αλλά και μήπως ποιά δραστηριότητα παραμένει αλώβητη μέσα σε τέτοιο δυστοπικό περιβάλλον?  

Αυτό τον καιρό ασχολείστε με κάτι συγκεκριμένο;

Κάνουμε πρόβες για τον θεατρικό ‘’Μπέμπη’’ που θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Αλκμήνη τον Μάρτιο και τον Απρίλιο . Μια πολύ αγαπημένη και όμορφη Ομάδα με σκηνοθέτιδα την Άσπα Τομπούλη, ηθοποιούς, την Μαρία Τσιμά, την Ροζαμάλια Κυρίου, τον Θέμη Καρποδίνη κι εμένα, σκηνογράφο τη Μαρία Καραθάνου, μουσικό τον Δημήτρη Οικονομάκη και άλλους υπέροχους συνεργάτες, έχει σκύψει αυτή τη στιγμή επάνω στο έργο.. Η παράσταση έχει επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και το έργο  θα εκδοθεί και σε βιβλίο μέχρι την παράσταση.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Στο θέατρο εκπαιδεύεται  κανείς να μην κάνει μακροπρόθεσμα σχέδια, μόνο ίσως όνειρα…. Οπότε, τώρα είμαστε ψυχή τε και σώματι στον ‘’Μπέμπη’ , όπως και μέχρι πριν από λίγες μέρες ήμασταν στα ‘’Νέα από τον Θερβάντες’’ στο Θέατρο Μεταξουργείο..Το πιο μακρινό μέλλον… άδηλον.

 Ως Αλιμιώτισσα γέννημα-θρέμμα, μιλήστε μας λίγο για τον Άλιμο.  Τι σας αρέσει στην πόλη μας και τι δεν σας αρέσει;  Τι θα θέλατε να αλλάξετε;

Μου αρέσουν πάρα πολλά και πάνω από όλα, η εικόνα και η μυρωδιά της θάλασσας.Μου αρέσει το Θέατρο Καρόλου Κουν, ο λόφος Πανί, η γειτονιά μου στο Άνω Καλαμάκι. Τι θα άλλαζα; Θα αφαιρούσα Δημοτικά τέλη.

 

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού