Μετά την πρώτη εικόνα από την ανάληψη των καθηκόντων της νέας Διοικήτριας του Αστυνομικού Τμήματος Αλίμου, της Αστυνόμου Β΄ Άννας Μιχαηλίδου, το Alimos Online επιδίωξε και είχε μία ιδιαίτερη συνομιλία μαζί της, όπου η Διοικήτρια με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές ανέπτυξε το πρόγραμμα και τους σχεδιασμούς της για τον Άλιμο.
Συναντήσαμε την Διοικήτρια στο γραφείο της και εκπλαγήκαμε ευχάριστα διαπιστώνοντας ότι πρόκειται για μία μάχιμη δυναμική γυναίκα, με μοντέρνες ιδέες, χωρίς στερεοτυπικές αντιλήψεις.
Έχετε συμπληρώσει τρεις μήνες περίπου στη νέα σας θέση. Ποιες είναι οι πρώτες σας διαπιστώσεις;
Πρέπει να ομολογήσω ότι ανέλαβα λίγο πριν το lockdown και οι συνθήκες που ακολούθησαν ήταν ιδιαίτερα δύσκολες και απαιτητικές. Ευτυχώς, όλα κύλησαν ομαλά και ξεπεράστηκαν όλα τα εμπόδια.
Που υπηρετήσατε πριν;
Στον Άλιμο ήρθα πριν ενάμιση χρόνο ως Υποδιοικητήτρια. Πριν έρθω εδώ ήμουν για πολλά χρόνια Διοικήτρια της Τουριστικής Αστυνομίας Νοτιοανατολικής Αττικής με έδρα τη Γλυφάδα. Έχω υπηρετήσει στα Αστυνομικά Τμήματα Παλ. Φαλήρου, Πειραιά, στο Αλλοδαπών, στη ΓΑΔΑ και σε διάφορα άλλα. Είμαι Αστυνόμος Β΄ στο βαθμό. Είμαι δις πτυχιούχος, στα Ναυτιλιακά και στην Αγγλική Φιλολογία, ενώ έχω μεταπτυχιακό στα θέματα αντιτρομοκρατίας και διεθνούς ασφάλειας.
Ποιο θα είναι το προσωπικό «στίγμα» ως προς το νέο δόγμα που θα ακολουθήσετε;
Θέλω να επικεντρωθώ στην πρόληψη του εγκλήματος. Φυσικά με τις δυνατότητες που έχω σε προσωπικό, γιατί όπως καταλαβαίνετε δεν κρίνεται μόνο από εμένα. Διαθέτουμε μόνο πέντε περιπολικά και ο Δήμαρχος Αλίμου Ανδρέας Κονδύλης, με τον οποίο έχουμε εξαιρετική συνεργασία, θα μας κάνει σύντομα δωρεά ένα νέο περιπολικό. Ελπίζουμε να το παραλάβουμε αυτό το μήνα.
Δίνουμε πολύ βάση στην παραλία, ειδικά τώρα που πλησιάζει το καλοκαίρι. Υπάρχουν περιπολίες στα παραλιακά καταστήματα, για αποφυγή επεισοδίων λόγω αλκοόλ, αλλά και στο Λόφο Πανί, όπου τον τελευταίο καιρό παρουσιάζονται επεισόδια με άτομα σε αυτοκίνητα που κάνουν πολλή φασαρία κλπ. Λειτουργούμε σύμφωνα με τις κλήσεις, πάμε σε όλα τα περιστατικά που μας καλούν.
Πείτε μας λίγα λόγια για την εγκληματικότητα στην πόλη μας. Ακούσαμε ότι τα κρούσματα κατά τη διάρκεια του lockdown μειώθηκαν. Πως το εξηγείτε αυτό;
Ναι, ήταν εντυπωσιακό. Μπορώ να πω ότι τα κρούσματα μηδενίστηκαν κατά τη διάρκεια του lockdown. Κατ΄αρχάς, ο κόσμος ήταν στα σπίτια τους. Δεν κυκλοφορούσε κανείς στους δρόμους. Ως εκ τούτου, οποιοσδήποτε κυκλοφορούσε, δεν μπορούσε να κρυφτεί «μέσα στο πλήθος». Επίσης, υπήρχε πολύ αστυνόμευση και λόγω της παραλίας είχαμε ενισχυθεί σε δύναμη και από άλλα τμήματα. Δυστυχώς όμως, μόλις έληξε το lockdown, τα περιστατικά αυξήθηκαν. Έχουμε αυξήσει τις περιπολίες, το βράδυ τα περιπολικά κυκλοφορούν με τον φάρο αναμμένο, για πρόληψη. Έχουμε συνεργασία με το Τμήμα Ασφαλείας και με την ΔΙΑΣ. Ο ρόλος της αστυνομίας δεν είναι μόνο της καταστολής, αλλά και προληπτικός.
Κατά τη διάρκεια του lockdown είχατε πολλά περιστατικά ανυπακοής;
Ναι, δώσαμε αρκετές κλήσεις. Ιδιαίτερα πολλά περιστατικά ήταν στο Μετρό, αλλά και στην παραλία υπήρξαν αρκετά. Περίπου δέκα την ημέρα, κατά μέσον όρο.
Πως μπορούν οι πολίτες να προφυλαχθούν καλύτερα από εξαπατήσεις που τον τελευταίο καιρό υπάρχουν;
Οι πολίτες πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί. Ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι. Οι επιτήδειοι τους παρακολουθούν –ιδιαίτερα στα καφενεία – ακούνε τι λένε και συλλέγουν στοιχεία. Οι ηλικιωμένοι πρέπει να είναι προσεκτικοί, να μην ανοίγουν την πόρτα όταν τους χτυπήσουν το κουδούνι χωρίς να ξέρουν το άτομο, η κοινωνία δεν είναι όπως παλιά.
Και πρέπει οι πολίτες να καταγγέλλουν οτιδήποτε ύποπτο έρχεται στην αντίληψή τους.
Τι γίνεται με την πορνεία στην παραλιακή;
Δυστυχώς το αδίκημα έχει αποποινικοποιηθεί και δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά, εκτός από το να τις «ενοχλούμε». Θα έπρεπε να λειτουργούν σε έναν ελεγχόμενο χώρο, ώστε να ελέγχονται υγειονομικά.
Πως προέκυψε και γίνατε αστυνομικός; Από μικρή αυτό θέλατε να γίνεται όταν θα μεγαλώνατε;
Καμία σχέση. Προέρχομαι από εμπορική οικογένεια και το όνειρό μου ήταν να γίνω πιλότος. Συμπτωματικά με έπεισε ένας φίλος μου αξιωματικός, για την Αστυνομία. Έδωσα εξετάσεις, πέρασα, και η πρώτη μου υπηρεσία ήταν στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης.
Ήταν δύσκολη η εκπαίδευση;
Στην αρχή ζορίστηκα, αλλά μετά συνήθισα.
Έχετε κινδυνεύσει ποτέ κατά τη διάρκεια του καθήκοντος;
Είναι ένα δύσκολο επάγγελμα. Βγαίνεις περιπολία και δεν ξέρεις τι θα αντιμετωπίσεις. Νεότερη όταν ήμουν και είχα τα «μυαλά της νιότης», είχα κινδυνεύσει, όταν χωρίς να με δει ο συνάδελφός μου, βγήκα μόνη μου να κυνηγήσω κάποιον με λαθραία τσιγάρα. Πάντα όμως μου άρεσαν οι περιπολίες, δεν ήθελα να μένω μέσα στο γραφείο. Ειδικά παλαιότερα που ήταν λίγα τα κορίτσια στο Σώμα, εγώ δεν φοβόμουν. Ακόμη και τώρα, με τον βαθμό που έχω, βγαίνω έξω, στα περιοριστικά μέτρα, στα γήπεδα, το βράδυ επόπτης, είμαι η μοναδική γυναίκα λόγω βαθμού που βγαίνω, είμαι μάχιμη.
Ο κόσμος πως αντιμετωπίζει τους αστυνομικούς;
Φιλικά θα έλεγα. Υπάρχουν βέβαια και οι δύστροποι, υπάρχουν ορισμένα άτομα που είναι γνωστά στο τμήμα, οι οποίοι παίρνουν μονίμως και κάνουν καταγγελίες. Είναι γνωστοί.
Οι περισσότερες καταγγελίες τι αφορούν;
Κλοπές σε σπίτια και αυτοκίνητα. Δυνατή μουσική από τα παραλιακά καταστήματα. Και στην αρχή όταν είχε εφαρμοστεί ο νόμος για το τσιγάρο, καταγγελίες για αυτό το θέμα.
Με την Δημοτική Αστυνομία έχετε καλή συνεργασία;
Έχουμε άψογη συνεργασία, ιδιαίτερα με τον υπεύθυνό της, τον κ. Γιάννη Βέργη. Όπου υπάρχει πρόβλημα, συνεργαζόμαστε. Γνωρίζω ότι δεν έχει τη δύναμη σε αυτοκίνητα και άτομα που χρειάζεται, αλλά παρά ταύτα, κατά τη διάρκεια του lockdown συνεργαστήκαμε άψογα, με τα προβλήματα στις λαϊκές αγορές, στην παραλία κλπ.
Πείτε μας ένα περιστατικό που σας έκανε εντύπωση.
Ήταν ένα περιστατικό με ένα κοριτσάκι, περίπου 12 ετών. Είχε έρθει από την Αφρική. Κοιμόταν περίπου 20 ημέρες σε μία εκκλησία στο κέντρο και την έφεραν στο Άσυλο Προστασίας στην Δωδεκανήσου. Ήταν σε αναμονή, ώστε να γίνει η διαδικασία να την πάνε στο «Παίδων» να εξεταστεί και στην συνέχεια σε κάποια δομή.
Στη συνάντησή μας λοιπόν, ενώ στους άντρες συναδέλφους δεν μιλούσε καθόλου, άρχισα εγώ να της μιλάω στα αγγλικά, συνεννοηθήκαμε και σιγά-σιγά ξεθάρρεψε μαζί μου. Μου είπε ότι η μητέρα της ήταν στην Γαλλία, ο πατέρας της είχε πεθάνει, ότι στην Αφρική που ζούσε με τον θείο της, εκείνος την χτυπούσε. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο «Χαμόγελο του Παιδιού» με στόχο την συνένωση με την μητέρα της.
Το συγκινητικό ήταν όταν την αποχαιρέτησα: Με φίλησε και μου είπε ότι αποφάσισε πως όταν μεγαλώσει θα ήθελε να γίνει αστυνομικός!
Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού
