Μας ενημερώνει καθημερινά μέσα από τη συχνότητα και την εικόνα του STAR, για όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό με τον κορωνοϊό.

Η δημοσιογράφος και παρουσιάστρια Κατερίνα Παπακωστοπούλου είναι Αλιμιώτισσα και μάλιστα 3ης γενιάς. Γεννημένη στο Καλαμάκι είναι γόνος της γνωστής παλιάς οικογένειας του Καλαμακίου, Καρούμπα.

Επικοινωνήσαμε με την Κατερίνα, θέλοντας να μάθουμε πως αντιμετωπίζει αυτό το τόσο τρομακτικό γεγονός, έχοντας έρθει τόσο πολύ αντιμέτωπη με την μεγάλη μάχη της ζωής  και ζώντας αυτό το διάστημα από την «πρώτη γραμμή» αυτήν την πρωτόγνωρη κατάσταση που θα αφήσει σε όλους μας ένα «αξέχαστο τραύμα».

Κατερίνα, το τελευταίο διάστημα ζούμε έναν πόλεμο, χωρίς εμφανείς εχθρούς. Έναν πόλεμο εναντίον ενός αόρατου εχθρού που απειλεί τις ζωές μας. Σε βλέπουμε καθημερινά να δίνεις έναν αγώνα. Μίλησέ μας λίγο για το πως βιώνεις αυτήν την εμπειρία.

 Εδώ και ενάμιση μήνα που μπήκε δυναμικά η πανδημία του κορωνοϊού στη ζωή μας, έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου. Νομίζω ότι το Υπουργείο Υγείας έγινε το δεύτερο σπίτι μου και πλέον οι συνάδελφοι του ιατρικού ρεπορτάζ, οι τεχνικοί και οι εργαζόμενοι στην είσοδο  του Υπουργείου είναι αυτοί με τους οποίους συναναστρέφομαι τις περισσότερες ώρες της μέρας μου. Αυτή η νέα συγκυρία άλλαξε τα εργασιακά δεδομένα όλων μας. Στο Star χωριστήκαμε σε δύο ομάδες. Στους συντάκτες εντός και εκτός καναλιού και από την πρώτη στιγμή εκτίμησα ότι το να βρίσκομαι στο κέντρο των πληροφοριών και των εξελίξεων, στο Υπουργείο, ήταν η καλύτερη συνθήκη για πληρέστερη και άμεση ενημέρωση. Νιώθω χαρά και ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι οι φίλοι στα social media, γνωστοί και άγνωστοι, μου συμπαρίστανται όλες τις ημέρες με μηνύματα αγάπης και μου έδιναν κουράγιο σε μέρες που ένιωθα φοβερή κούραση σωματική και ψυχολογική. Η έξαρση του ιού συνέπεσε με ένα χειρουργείο στο μάτι και δυο ιώσεις που πέρασα και κράτησαν ένα μήνα, αφού δεν κατάφερα να ξεκουραστώ επαρκώς για να γίνω πιο γρήγορα καλά. Φυσικά τηρώ και τηρούσα με ευλάβεια την υγιεινή των χεριών ,ίσως πιο πολύ από όσο θα έπρεπε. Τηρώ αποστάσεις και χρησιμοποιώ τη μάσκα μόνο στο σούπερ μάρκετ γιατί εκεί δυστυχώς ο κόσμος παρασύρεται συχνά και δεν τηρεί τις αποστάσεις. Στο Υπουργείο δεν φοράω μάσκα. Είμαστε το πολύ 7 άτομα όπως μας έχει πει ο κ. Τσιόδρας, σε απόσταση η μια από την άλλη συνάδελφο, σε μια αίθουσα με ανοιχτά παράθυρα δίπλα στην κεντρική πύλη και είμαστε σε καθημερινή βάση οι ίδιες συνάδελφοι άρα η μία ξέρει για την άλλη αν νιώθει αδιαθεσία. Ευτυχώς καμία από εμάς που βλεπόμαστε καθημερινά δεν έχει εμφανίσει ύποπτα συμπτώματα.

Για μένα είναι σημαντική η επαφή μου με τους ειδικούς και τους κορυφαίους επιστήμονες που διαθέτει η χώρα. Έχω την τύχη να γνωρίζω πολλούς πανεπιστημιακούς, πολύ πριν γίνουν γνωστοί στο ευρύ κοινό, οπότε είχα πάντα μια σωστή κατεύθυνση γύρω από θέματα που αφορούσαν ιούς και επιδημίες. Το έχουμε ζήσει σε μικρότερη κλίμακα με την ιλαρά, τη γρίπη , το sars και το mers. Όμως αυτό που ζούμε τώρα είναι κάτι πρωτόγνωρο για όλους, οπότε κι εμείς διαβάζουμε πολύ, ρωτάμε τους ειδικούς και προσπαθούμε να μεταφέρουμε με απλό τρόπο δύσκολες έννοιες, δραστικές ουσίες και φάρμακα, που μας φάνταζαν άγνωστα. Τώρα όλοι μιλάμε για την χλωροκίνη, τα τεστ αντισωμάτων , τα μοριακά τεστ. Πλέον έχω γνωρίσει κι άλλους πανεπιστημιακούς και γιατρούς που με συγκινούν με τη δύναμη της ψυχής τους και τις γνώσεις τους. Είναι απίστευτο πως αυτό το ταλαιπωρημένο ΕΣΥ αποδείχθηκε μέχρι τώρα ένα από τα καλύτερα της Ευρώπης. Νιώθω δέος για τους εντατικολόγους μας, τους λοιμωξιολόγους και τους νοσηλευτές σε ΤΕΠ και ΜΕΘ που ρισκάρουν τη ζωή τους για εμάς.

Αυτά είναι τα ωραία της δουλειάς. Η δύναμη της γνώσης. Η παρουσία σου στο στρατηγείο των εξελίξεων. Η αγωνία της είδησης. Το χτυποκάρδι να βγει καλό το live στο δελτίο. Να μπορείς κάθε μέρα να λες κάτι καινούριο χωρίς να επαναλαμβάνεσαι. Το Star είναι σταθερά το πρώτο κανάλι της χώρας και είμαστε όλοι ευγνώμονες γι ’αυτό. Νιώθω περήφανη που αποτελώ ενεργό μέλος αυτής της μεγάλης προσπάθειας για έγκυρη ενημέρωση.

Μετά υπάρχει πάντα ο ανθρώπινος παράγοντας. Η αγωνία μη νοσήσω. Είμαστε κι εμείς άνθρωποι όπως όλοι. Δεν μείναμε σπίτι γιατί η δουλειά μας είναι στο δρόμο. Κάποιες μέρες με κρύο και βροχή, πονόλαιμο και ορθοστασία, θυμάμαι πως είχα κάνει τον αυχένα και την πλάτη μου σαν παζλ από τα έμπλαστρα. Μην νομίζετε ότι μια ωραία εικόνα με μακιγιάζ, δείχνει έναν άνθρωπο που δεν έχει στρες ή δεν φοβάται τον ιό. Όλοι φοβόμαστε αυτό τον ιό γιατί είναι ύπουλος και χτυπάει και νέους. Τις πρώτες μέρες μπορεί να έχεις δέκατα και την 5η να έχεις δύσπνοια και να διασωληνωθείς. Δεν είναι αστείο. Πάντα φοβάμαι μην κολλήσω. Θέλω να μείνω στο σπίτι και δεν κατανοώ όσους λένε πως βαριούνται ή δεν έχουν τι να κάνουν. Είναι μία ωραία ευκαιρία να χαρείς το σπίτι σου, το σύντροφό σου, το κατοικίδιό σου.

 Είσαι πολλά χρόνια στο ιατρικό ρεπορτάζ. Για την ώρα η Ελλάδα απέχει πολύ από την καλπάζουσα επιδημία και δείχνει αντοχές. Πως βλέπεις το επόμενο διάστημα;

Όπως λένε και οι ειδικοί, δεν θέλουμε να μας συμβεί η παρεξηγημένη και επικίνδυνη ανοσία της αγέλης. Χρειάζεται μια χρυσή ισορροπία για σταδιακή ανοσία. Δεν πρέπει να νοσήσουμε όλοι μαζί για να δώσουμε χρόνo για νέα φάρμακα κι ένα εμβόλιο που θα δουλέψει. Δε θέλουμε να γεμίσουν οι ΜΕΘ, ούτε να δούμε εικόνες καταστροφής. Όταν θα υπάρξουν αξιόπιστα τεστ, θα κριθεί η ανοσία του πληθυσμού και τότε θα αποφασιστεί η χαλάρωση των μέτρων αρχικά στους νέους και τα παιδιά.

Κατερίνα, σε βλέπουμε να συμμετέχεις ενεργά στην καθιερωμένη ενημέρωση  των διαπιστευμένων συντακτών υγείας και των πολιτών που κάνει ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Υγείας Σωτήρης Τσιόδρας. Μίλησε μας λίγο για τον άνθρωπο που έχει γίνει τόσο δημοφιλής το τελευταίο διάστημα.

Με ρωτούν συχνά για τον Σωτήρη Τσιόδρα. Τον γνωρίζω πολλά χρόνια. Τον εκτιμώ βαθιά. Είναι εξαιρετικός επιστήμονας και γλυκός άνθρωπος. Πλέον έχει αναλάβει έναν δύσκολο και απαιτητικό ρόλο. Τον βλέπουμε λιγότερο και τον βρίσκουμε πολύ δύσκολα. Είναι λογικό. Έχει να διαχειριστεί τεράστιο όγκο δουλειάς και έχει μεγάλες ευθύνες. Έγινε ο Σωτήρης όλων των Ελλήνων. Ο λόγος του έχει πάντα μια ανθρώπινη χροιά και αγγίζει τις καρδιές μας. Τον αγαπάμε τον Σωτήρη.

Και πως αποφορτίζεσαι από όλη την ένταση της κάθε ημέρας;

Ευτυχώς είμαι καλά στην προσωπική μου ζωή, οπότε έχω πάντα κάτι να περιμένω γυρνώντας στο σπίτι κουρασμένη.

Με χαλαρώνει απίστευτα το κουτάβι μου. Ένα λευκό, θηλυκό μαλτεζάκι που μου έχει κλέψει την καρδιά. Όπως νιώθω μαζί της, είχα να νιώσω από τότε που γέννησα την κόρη μου. Είναι μαγικό τι αισθήματα μπορεί να σου ξυπνήσει ένα ζωάκι. Της έδωσα το όνομα του μπαμπά μου. Τη φωνάζω Άρια, από το Άρης. Τον έχασα σε δυστύχημα πριν από 2 χρόνια. Μου λείπει πολύ και με πονάει η απώλειά του.

Μέσα σε όλη την κούραση και το στρες, έχω να διαχειριστώ το ότι η κόρη μου λείπει εδώ και 1 μήνα, από τότε δηλαδή που έκλεισαν τα σχολεία και μου λείπει ήδη πολύ. Έφυγε για τον μπαμπά της στο Μεσολόγγι και ενώ ξέρω ότι περνάει πολύ όμορφα σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον με τον  μπαμπά και τη γιαγιά της, είναι μακριά μου κι αυτό κάποιες στιγμές με στεναχωρεί. Η μαμά πάντα δουλεύει. Όμως η Μαριλίτα, μου συγχωρεί τα πάντα και με κάνει περήφανη με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη δουλειά μου. Θα κάνουμε Πάσχα χωριστά κι αυτό μου στοιχίζει γιατί είναι Λαμπρινή-Μαρία και γιορτάζει, όμως είμαι σίγουρη ότι είναι ευτυχισμένη με αυτή την προσωρινή συγκυρία. Ίσως  νιώθω καλύτερα έτσι, ότι δεν θα της μεταδώσω κάτι, αν υποθέσουμε ότι είμαι ασυμπτωματική.

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού