Σε «σπίτι» της έχει μετατρέψει μια μικρή αλεπουδίτσα το γήπεδο Τραχώνων στον Άλιμο.

Κάθε βράδυ η πονηρή Μαριώ τρυπώνει στην τρύπα που έχει σκάψει στο σκάμμα του γηπέδου Τραχώνων και "μπαινοβγαίνει" ανενόχλητη.

Τις τελευταίες είκοσι ημέρες, οι υπάλληλοι του γηπέδου την βλέπουν να χάνεται μέσα στην τρύπα που έχει σκάψει για να κοιμάται.

Οι αλεπούδες είναι ταυτισμένες στην λαϊκή συνείδηση με την πανουργία και την πονηριά κι αυτό μόνο άδικο μπορεί να είναι.  Μέχρι και στη γλώσσα μας έχει περάσει, με πλήθος εκφράσεων να αποτυπώνουν τον αντίκτυπο της γειτνίασης αλεπούς και ανθρώπου: "όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", "ο λύκος έχει το όνομα και η αλεπού τη χάρη", "εκατό χρονών η αλεπου εκατόν δέκα το αλεπουδάκι", κλπ.

Γιατί μιλάμε για άλλο ένα υπέροχο ζώο, που ζει σε κάθε ήπειρο του πλανήτη και ακμάζει τόσο σε αστικά τοπία, όσο και στην ύπαιθρο.

Και βέβαια, παρά το γεγονός ότι ζει κυριολεκτικά δίπλα μας ("τι γυρεύει εξάλλου η αλεπού στο παζάρι;") η ζωή της παραμένει εν πολλοίς μυστήριο. Η αλεπού προτιμά τη μοναξιά και μόνο όταν μεγαλώνει τα παιδιά της φτιάχνει προσωρινές κοινότητες, οι οποίες παραμένουν αθέατες ζώντας μέσα σε υπόγεια λαγούμια.  Πέρα από αυτό, ζει, κυνηγά και κοιμάται πάντα μόνη.  Δραστηριοποιείται μόλις πέσει το σκοτάδι, καθώς η διάταξη των οπτικών κυττάρων στα μάτια της ευνοεί την όραση σε συνθήκες αμυδρού φωτός.