Ένα από τα πιο όμορφα και γνωστά, αλλά συγχρόνως λυπητερά τραγούδια στην ελληνική δισκογραφία, είναι το τραγούδι «Αύγουστος» του Νίκου Παπάζολου.
Είναι γραμμένο για έναν ανείπωτο, απαγορευμένο και ανεκπλήρωτο έρωτα του Νίκου Παπάζογλου, τον οποίο θέλησε να εκφράσει μέσα από αυτό το τραγούδι.
Ήταν λίγο μετά τον μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης το 1978, όταν το σπίτι του Νίκου Παπάζογλου σχεδόν καταστράφηκε.
Τότε, η σύζυγός του και η νεογέννητη κόρη τους μετακόμισαν σε συγγενείς τους στην Αμερική μέχρι ότου να επισκευαστεί το σπίτι τους. Ο ερμηνευτής έμεινε πίσω να παρακολουθεί τις εργασίες. Τον Αύγουστο που οι εργασίες διεκόπησαν λόγω αδειών, ο Παπάζογλου πήγε στο σπίτι του Διονύση Σαββόπουλου στο Πήλιο και εκεί γνώρισε μία «φοβερή καλλονή» όπως την έχει χαρακτηρίσει ο ίδιος και για την οποία ένιωσε μία μεγάλη έλξη. Προκειμένου να μην την ερωτευτεί και διαλύσει τον γάμο του, εγκατέλειψε το Πήλιο και επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη και τότε έγραψε το τραγούδι «Αύγουστος» .
Όταν ο Παπάζογλου ρωτήθηκε αν η γυναίκα του γνώριζε την αιτία που τον έσπρωξε να γράψει αυτό το όμορφο τραγούδι, εκείνος απάντησε θετικά.
Οι στίχοι του:
Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις
Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή
Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό
