Νεράιδα, Φαντασία, Δειλινά! Τρία ήταν τα πιο γνωστά κέντρα διασκέδασης (κοινώς «μπουζούκια») στην Αθήνα τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70. Και δεν είναι σύμπτωση ή τυχαίο ότι και τα τρία ήταν στην περιοχή μας.
Αναμνήσεις
Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου και στο σχολείο ήταν μεγάλη τιμή και καμάρι να ντυθείς τσολιαδάκι ή Αμαλία.
Παλιά φωτογραφία από το Παλαιό Φάληρο στο γύρισμα προς τον 20ο αιώνα.
Το Ροντέο ήταν ένα θρυλικό λούνα παρκ της πόλης μας. Είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του στη Λεωφόρο Συγγρού, στο ύψος του Ωνάσειου, στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Η όμορφη μονοκατοικία που βρισκόταν στην συμβολή των οδών Φιλελλήνων και Υψηλάντου δυστυχώς δεν υπάρχει πια.
Με αφορμή την αυριανή παρουσίαση των εργασιών αναστήλωσης του μικρού ναού των Εισοδίων της Θεοτόκου Τραχώνων και των σωστικών επεμβάσεων στερέωσης των αγιογραφιών του, ας δούμε δύο φωτογραφίες του ναού, τραβηγμένες πριν και μετά την αναστήλωσή του.
Οι παλιοί Αλιμιώτες σίγουρα θυμούνται την ταβέρνα «Τα Πεύκα», στα Δικηγορικά Γλυφάδας.
«Τράβα-τράβα-τράβα, καροτσιέρη τράβα. Και στο Καλαμάκι κόψε για ουζάκι! Ε! Ρε ντουνιά...!» τραγουδούσε ο Σπύρος Ζαγοραίος, σε στίχους του ρεμπέτη Απόστολου Χατζηχρήστου και η διασκέδαση των Αθηναίων κάποιες δεκαετίες παλαιότερα ήταν μία βόλτα στο Καλαμάκι, που εκείνη την εποχή θεωρείτο εξοχή, «για φρέσκο ψαράκι και μαριδούλα», μεζεδάκια, ρετσίνα και ουζάκι.
Λεωφόρος Ποσειδώνος 14 και Τρίτωνος 1 στο Τροκαντερό. Ποιος Αλιμιώτης και Αλιμιώτισσα – είτε ανεβαίνοντας προς Αθήνα, είτε κατεβαίνοντας προς την παραλιακή – δεν έχει θαυμάσει περνώντας από εκεί, τον υπέροχο πύργο Κουλούρα ή αλλιώς «Ο λευκός Πύργος των Αθηνών».
Μαθήτριες του Pierce College, στο Ελληνικό, σε αγώνα καλαθοσφαίρισης.
Πόσοι από εμάς άραγε - περνώντας την παραλιακή στο ύψος των Λουτρών Αλίμου- ξέρουμε για ποιόν έχει στηθεί το άγαλμα που βρίσκεται εκεί;
Ένα ζευγάρι φωτογραφίζεται στην ερημική τότε περιοχή της Γλυφάδας, πιθανόν στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Βάζοντας την φαντασία μας να δουλέψει, θα λέγαμε ότι είναι αρραβωνιασμένοι και έχουν βγει Κυριακάτικη βόλτα.
Η διασκέδαση των Αθηναίων κάποιες δεκαετίες παλαιότερα ήταν μία βόλτα στο Καλαμάκι, που εκείνη την εποχή θεωρείτο εξοχή, «για φρέσκο ψαράκι και μαριδούλα», μεζεδάκια, ρετσίνα και ουζάκι.
1927,η χρονιά που επετράπη στους άντρες και στις γυναίκες να κάνουν μαζί μπάνιο. Τα περίφημα bains mixtes, δηλαδή μικτά λουτρά.
Ζούμε στον Άλιμο. Πόσο καλά όμως γνωρίζουμε τη πόλη μας;
Η παρθένα μας ωραία ακτή του Καλαμακίου ξεκινούσε από το ποτάμι της Πικροδάφνης (΄Εδεμ) και έφθανε μέχρι το Ακρωτήρι του Αγίου Κοσμά.
«Τράβα-τράβα-τράβα, καροτσιέρη τράβα. Και στο Καλαμάκι κόψε για ουζάκι! Ε! Ρε ντουνιά...!» τραγουδούσε ο Σπύρος Ζαγοραίος, σε στίχους του ρεμπέτη Απόστολου Χατζηχρήστου και η διασκέδαση των Αθηναίων κάποιες δεκαετίες παλαιότερα ήταν μία βόλτα στο Καλαμάκι, που εκείνη την εποχή θεωρείτο εξοχή, «για φρέσκο ψαράκι και μαριδούλα», μεζεδάκια, ρετσίνα και ουζάκι.
Το 1945 ο γνωστός χαράκτης και ζωγράφος Αλέξανδρος Κορογιαννάκης φιλοτέχνησε την παραλία του Αλίμου με δυνατό καλοκαιριάτικο ήλιο, σφοδρό άνεμο, κυματισμό και λουόμενους που απολαμβάνουν τη θάλασσα.
Η ιστορία του Ναού αρχίζει το 1958. Στο οικόπεδο του λόφου ξεκίνησε η ανέγερση μιας μικρής εκκλησίας, αλλά οι κάτοικοι - αρχικά - αντέδρασαν.
Θυμάσαι; Εκείνο το υπέροχο καλοκαίρι του 2004 που ζήσαμε στην Αθήνα. Εκείνο το καλοκαίρι που όλοι νοιώθαμε υπερήφανοι για την πατρίδα μας.
