Στην φωτογραφία αυτή του 1970, βλέπουμε τον γνωστό Καλαμακιώτη Ραϋμόνδο Παπαμανώλη σε σχολική χριστουγεννιάτικη γιορτή να μοιράζει δώρα.
Αναμνήσεις
Ο Σπύρος Σπηλιόπουλος υπήρξε Πρόεδρος της Κοινότητας Καλαμακίου από το 1951 έως το 1959. Υπήρξε ιδρυτής του Ναυτικού Ομίλου Καλαμακίου -μαζί με τον Παναγιώτη Πικρό- και Πρόεδρος αυτού.
Νεράιδα, Φαντασία και Δειλινά! Τρία ήταν τα πιο γνωστά κέντρα διασκέδασης (κοινώς «μπουζούκια») στην Αθήνα τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70. Και δεν είναι σύμπτωση ή τυχαίο ότι και τα τρία ήταν στην περιοχή μας.
Ήταν 2 Νοεμβρίου 1982 όταν εφαρμόστηκε για πρώτη φορά ο δακτύλιος στο κέντρο της Αθήνας.
Το όμορφο και επιβλητικό ξενοδοχείο χτίστηκε το 1928 επί της Λεωφόρου Ποσειδώνος, γωνία με την οδό Εσπέρου, με την ονομασία «Miramare Palace».
Μία αναλυτική περιγραφή και φωτογραφίες της παραλίας του Καλαμακίου, έτσι όπως ήταν πριν αρκετά χρόνια, διαβάσαμε σε ένα απόσπασμα στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Πικρού «Ένα λιμάνι που έφυγε».
Τον Αύγουστο του 1969 η Μπριζίτ Μπαρντό είχε έρθει στα Νότια Προάστια και απολάμβανε το μπάνιο της στην όμορφη Βουλιαγμένη.
Ο Μηνάς Κασιτσέρες μοιράστηκε μέσω του Facebook κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο «Το κουταλάκι όμως δεν έσπασε…» του Γεωργίου Γερουλάνου που αναφέρεται στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Άλιμο.
Πόσες φορές άραγε προσπεράσαμε το γλυπτό που βρίσκεται στην παραλία μας;
Το Σάββατο της 21ης Οκτωβρίου του 1972, το NAMC YS-11A της Ολυμπιακής Αεροπορίας, απογειώθηκε στις 19.55΄από την Κέρκυρα με προορισμό την Αθήνα και συγκεκριμένα το αεροδρόμιο του Ελληνικού.
Ήταν το 1960 όταν προβλήθηκε για πρώτη φορά στους κινηματογράφους η κωμωδία του Γιάννη Δαλιανίδη «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος».
Στην όμορφη φωτογραφία του 1930 βλέπουμε μία κολυμβήτρια με υδρομοτοσυκλέττα (έτσι αναγράφεται στο σκαρί της) στο Έδεμ, του Παλαιού Φαλήρου.
Η Αθηνών-Σουνίου θα παραμείνει κλειστή για λίγες ημέρες λόγω ρωγμής στο βράχο στο ύψος των δύο τούνελ, τα οποία είναι γνωστά και ως Τρύπες του Καραμανλή.
Η παρθένα μας ωραία ακτή του Καλαμακίου ξεκινούσε από το ποτάμι της Πικροδάφνης (΄Εδεμ) και έφθανε μέχρι το Ακρωτήρι του Αγίου Κοσμά.
Στις 7 Οκτωβρίου 1979, στις 19:00, το αεροσκάφος τύπου DC-8 της Ελβετικής αεροπορικής εταιρείας Swissair, κάνοντας το προγραμματισμένο δρομολόγιο SR 316 Γενεύη- Αθήνα, στην προσπάθειά του να προσγειωθεί στον διάδρομο 15L του Διεθνούς Αεροδρομίου του Ελληνικού, άγγιξε τον διάδρομο με 270 χλμ/ώρα, προσπάθησε να επιβραδύνει, ξέφυγε από το διάδρομο και βγήκε από το τέλος του διαδρόμου στη δημόσια οδό μεταξύ αεροδρομίου και Γκόλφ της Γλυφάδας, επί της Κωνσταντίνου Καραμανλή (ο δρόμος εισόδου στο «Γκολφ») και Αλέκου Παναγούλη.
Ένα πολύ ενδιαφέρον και νοσταλγικό απόσπασμα διαβάσαμε στο βιβλίο του Κων. Πικρού «Ένα λιμάνι που έφυγε» σχετικά με τους Βατικιώτες.
Στη φωτογραφία βλέπουμε το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, στο τέλος της οδού Ανδρούτσου στο Καλαμάκι.
Τη δεκαετία του 1990 όσοι πηγαίναμε στη Γλυφάδα για τα ψώνια ή την έξοδό μας, θυμόμαστε το αναψυκτήριο που βρισκόταν στη συμβολή της Λαμπράκη με την Αγγ.Μεταξά.
Η διασκέδαση των Αθηναίων κάποιες δεκαετίες παλαιότερα ήταν μία βόλτα στο Καλαμάκι, που εκείνη την εποχή θεωρείτο εξοχή, «για φρέσκο ψαράκι και μαριδούλα», μεζεδάκια, ρετσίνα και ουζάκι.
Εκείνος ο Αύγουστος του 1976 ήταν πραγματικά καυτός στην Αθήνα. Καυτός λόγω του αυγουστιάτικου ήλιου, αλλά και καυτός λόγω πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων.
