Με χαρούμενα ανυπόμονα βήματα, κρατώντας με το ένα χέρι τη σαμπρέλα ενώ από το άλλο μάς κρατούσε σφιχτά η μάνα μας, περνούσαμε βιαστικά την παραλιακή λεωφόρο που τότε στα τέλη της δεκαετίας του '60 δεν είχε πολλά αυτοκίνητα για να πάμε στη θάλασσα, στα λουτρά Αλίμου.

«Στη θάλασσα μας'» που απλωνόταν μπροστά μας καταγάλανη, μία αστείρευτη πηγή χαράς που μας περίμενε.Όλη η παραλία έλαμπε παραδομένη  στον καλοκαιρινό ήλιο, γεμάτη βότσαλα όλων των χρωμάτων.

Κάποτε είδα μία γοργόνα να γεννιέται εκεί! Ήταν πρώτη φορά που έβλεπα να δημιουργείται ένα έργο τέχνης! Φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών κουβαλούσαν βρεγμένη άμμο και έπλαθαν το πρόσωπο, τον κορμό και την ουρά της γοργόνας.  Χάραζαν με ξυλάκια τα λέπια και έβαζαν φύκια για μαλλιά. Διάλεγαν πετρούλες για τα μάτια της. Ήταν υπέροχη η γοργόνα τους!

Όμως πόση απογοήτευση ένιωσα, όταν αργότερα σηκώθηκε κύμα και την χάλασε.Προσπάθησα μετά κι εγώ να φτιάξω τη  δική μου γοργόνα αλλά  δεν τα κατάφερα να την κάνω τόσο όμορφη!Λίγα χρόνια αργότερα με τη μάσκα του βυθού ανακαλύπταμε τόπους μαγικούςμε το φώς του ήλιου να αντανακλάται παιχνιδίζοντας πάνω στην άμμο και στα  βότσαλα που τα χρώματα τους φαίνονταν πιό έντονα μέσα στο νερό. Σμήνη από ψαράκια  ξεπρόβαλλαν από κάτω.  Και το ''αλογάκι της θάλασσας '' να με ξαφνιάζει με την χάρη του.Φύκια χόρευαν στο βυθό, στο ρυθμό των κυμάτων αγκαλιάζοντας μικρά βραχάκια και όλη η ευτυχία της παιδικής ηλικίας γέμιζε την καρδιά μας.Και μετά όταν βγαίναμε έξω άρχιζε η αναζήτηση κοχυλιών ανάμεσα στα βότσαλα για να τα πάρουμε στο σπίτι. Κελύφη που τα πετούσαν αφού έτρωγαν τα όστρακα οι πελάτες του κυρίου Δρόσου που περνούσε στην παραλία με το καλάθι του γεμάτο θαλασσινά και λεμόνια.Οι πιό τολμηροί νέοι πήγαιναν στα βαθιά και όταν έβγαιναν κρατούσαν στα χέρια τους αστερίες που τους εναπόθεταν στην άμμο γιά να θαυμάσουν την ομορφιά τους τα παιδιά που μαζεύονταν τριγύρω.

Οι μεγάλοι μετά το μπάνιο τους παρέμεναν κάτω από τις τεράστια τσιμεντένια ομπρέλα που ήταν μια όαση δροσιάς και χωρούσε αρκετό  κόσμο στη σκιά που έκανε. Στην εσωτερική της πλευρά οι νέοι έγραφαν με στυλό τα αρχικά των ονομάτων τους με ημερομηνίες σημαντικές γιά εκείνους και όταν ήταν ερωτευμένοι ζωγράφιζαν καρδούλες!Τα κανό και τα θαλάσσια ποδήλατα που νοίκιαζε ο κύριος Τάκης έκαναν τις στιγμές αλησμόνητες!Στο μοναδικό σε όλη την παραλία βραχάκι που υπήρχε τότε κοντά στην ακτή, σκαρφαλώναμε και καθόμαστε για να μας χτυπάει το κύμα.Μόνο σε μιά παλιά ελληνική ταινία υπάρχει πιά το βραχάκι αυτό, γιά να ξυπνά μνήμες!Σε άλλη ελληνική ταινία φαίνεται  το κατάστημα ''Φειδίας '' κτισμένο  κοντά στην θάλασσα. Λευκό με καμάρες σαν νησιώτικο σπίτι.Αναμνηστικά αγαλματάκια έφτιαχνε ο κύριος Κώστας για τους τουρίστες.  Ανάμεσά τους ξεχώριζε  το αγαλματίδιο της Αφροδίτης που στεκόταν πάνω σε ένα κοχύλι, όπως στον πίνακα του Μποτιτσέλι .

Μετά το μπάνιο, ιδιαίτερα τις Κυριακές, οικογένειες πήγαιναν στις απέναντι ταβέρνες για ψάρι και καλαμαράκια. Στου ''Τριβέλλα'', στου ''Στέλιου'', στου ''Τάσου ''. Αλλά  και από την Αθήνα κατέβαιναν για να απολαύσουν πρώτα την θάλασσα και μετά το ωραίο φαγητό και την  ρετσίνα.  Όλες οι ταβέρνες είχαν υπόγεια όπου έβαζαν τα βαρέλια με το κρασί .Στου ''Στέλιου '' το κρασί το έφτιαχνε μόνος του ο κύριος Στέλιος αγοράζοντας τον μούστο από τα Μεσόγεια. Εκτός από την ρετσίνα έφτιαχνε και κοκκινέλι. Και όταν φυσούσε το  μαϊστράλι όλες οι μυρωδιές από τις κουζίνες τους απλώνονταν δελεαστικές στη γειτονιά μας.Όμως οι δεκαετίες πέρασαν σαν νερό. Πολλές αλλαγές έγιναν και τίποτα δεν θυμίζει τώρα την παραλία των παιδικών μου χρόνων που σήμερα δεν έχει  βότσαλα! Ούτε και η θάλασσα έχει!  Δεν υπάρχει ο μαγικός βυθός! Παντού άμμος!Οι τσιμεντένιες ομπρέλες που στο παρελθόν ήταν τρεις,  έχουν γκρεμιστεί εδώ και πολλά χρόνια.  Μια μισογκρεμισμένη έχει απομείνει, κρυμμένη. Καμμία ψαροταβέρνα δεν υπάρχει πιά . Όλα τα άλλαξε ο χρόνος.Όμως  στον αέναο κύκλο της ζωής οι ίδιες εικόνες ξαναγεννιούνται.Παιδιά που παίζουν με τα κουβαδάκια τους πλάι στο κύμα, νέοι που πετούν νερά ο ένας στον άλλο γελώντας δυνατά, ηλικιωμένοι που μπαίνουν στη θάλασσα κάνοντας τον σταυρό τους.Θάλασσα!  Αστείρευτη πηγή  χαράς μας ταξιδεύει σε στιγμές καλοκαιρινές.

Κείμενο: Μπέτυ Δρακάκη για το Alimos Online