Σύμφωνα με τους μετεωρολόγους ένα πολύ ισχυρό κύμα καύσωνα βρίσκεται προ των πυλών και φυσικά κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει «το καλοκαίρι της φρίκης» του 1987, πριν 38 χρόνια.

Ευτυχώς πλέον τα περισσότερα σπίτια και μαγαζιά διαθέτουν κλιματιστικά, κάτι που το 1987 δεν ίσχυε.

Το 1987, ήταν μια χρονιά ακραίων καιρικών φαινομένων. Ο Μάρτιος ήταν ένας μήνας ασυνήθιστα παρατεταμένων χιονοπτώσεων. Τη Δευτέρα 9/3/1987, το πάχος του χιονιού στο κέντρο της Αθήνας, έφτασε τα 10-15 cm, ενώ ως τις 17 Μαρτίου, έπεφταν χιόνια σε Αττική και Εύβοια και οι θερμοκρασίες ήταν καθαρά πολικές.

Ήδη από τις 18 και 19 Ιουλίου, η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει απειλητικά στους 38-39°C. Στις 20 Ιουλίου, η θερμοκρασία έφτασε στους 40°C και ως τα ξημερώματα της 28ης Ιουλίου, οι μέγιστες θερμοκρασίες ήταν σταθερά πάνω από 40°C, με μέση τιμή τους 43°C. Οι ελάχιστες θερμοκρασίες κυμαίνονταν με μέση τιμή τους 31°C. Έτσι, σε συνδυασμό με την πλήρη άπνοια και την έντονη υγρασία, η κατάσταση ήταν κάτι παραπάνω από τραγική και αφόρητη. Η κάθε ημέρα ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Κλιματιστικά δεν υπήρχαν σχεδόν πουθενά, οι ανεμιστήρες ήταν ανεπαρκείς και αν προσθέσουμε ότι όλοι σχεδόν αγνοούσαν τα στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης από τις υψηλές θερμοκρασίες ήταν αναμενόμενο να υπάρξουν τραγικές συνέπειες.

Τα διαμερίσματα - κλουβιά μετατράπηκαν σε φούρνους και ηλικιωμένοι κυρίως, άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Οι νεκροί σύντομα ξεπέρασαν τους 1.000!
Ο όρος θερμοπληξία είχε μπει για τα καλά στη ζωή των Ελλήνων…
Από το 1988, άρχισε η μαζική εγκατάσταση κλιματιστικών σε δημόσια κτίρια αλλά και στα σπίτια, κι έτσι οι καύσωνες των επόμενων ετών ήταν, σχετικά, ανώδυνοι.