Σε πλειστηριασμό βγαίνουν οι δύο ιστορικές αίθουσες του κέντρου της Αθήνας, Αττικόν και Απόλλων.
Εννέα χρόνια μετά την τραγωδία στη Marfin αλλά και επτά χρόνια μετά τη φωτιά που έκαψε την πρόσοψη του κτιρίου, η θλιβερή του εικόνα στη Σταδίου στέκει εκεί να μας θυμίζει συνεχώς εκείνες τις δύο τραγικές «επετείους».
Η Lifo επικοινώνησε με τον πρόεδρο του Δ.Σ. του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών - Ιδρύματος Βούρου-Ευταξία, Αντώνιο Γ. Βογιατζή, όπου εξήγησε όλα τα επεισόδια της διένεξης με το συγγενικό τους Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη-Βούρου, και ανέφερε πως το συγκεκριμένο ακίνητο έχει πολλά χρέη και, παρά τα όσα πιστεύει ο κόσμος, δεν είναι δική τους ιδιοκτησία.
«Ο κόσμος θεωρεί ότι το ακίνητο είναι δικό μας και ότι εμείς εμποδίζουμε την επαναλειτουργία των δύο κινηματογράφων. Ακόμα και φίλοι μου όλα αυτά τα χρόνια μού ζητούν να βάλουμε νερό στο κρασί μας με κάποιον τρόπο για να αποκτήσει ξανά ζωή αυτή η τόσο βασανισμένη γειτονιά. Ας το ξεκαθαρίσουμε: το κτίσμα, μέσα στο οποίο βρίσκονται και τα σινεμά, δεν είναι δικό μας. Είναι του οφειλέτη μας, ο οποίος, αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, μας χρωστά 26 εκατομμύρια ευρώ και κάθε μέρα που περνάει το ποσό μεγαλώνει, καθώς δημιουργούνται καινούργια χρέη» λέει ο Α. Βογιατζής στη Ματούλα Κουστένη.
«Στα μέσα της δεκαετίας του '50 ο Λάμπρος Ευταξίας και ο θείος του Αλέξανδρος Βούρος (αδερφός της μητέρας του), έχοντας μεγάλη περιουσία, θέλησαν να φτιάξουν ένα ίδρυμα για την πολιτιστική προαγωγή των Ελλήνων. Έτσι, το 1959 δημιούργησαν, με βασιλικό διάταγμα, το Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη-Βούρου, το οποίο θα χρηματοδοτούσε και θα στήριζε τις πολιτιστικές δραστηριότητες άλλων φορέων της χώρας. Ο Ευταξίας αργότερα εξειδίκευσε τον σκοπό, ορίζοντας ότι το 40% των ετήσιων εισοδημάτων του Ιδρύματος Σταματίου Δεκόζη-Βούρου θα πηγαίνει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και ένα 40% στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών - Ίδρυμα Βούρου-Ευταξία (το οποίο, στο μεταξύ, είχε ιδρύσει ο ίδιος το 1980). Στο Μέγαρο Μουσικής τα χρήματα δίνονταν κανονικά. Σ' εμάς, όμως, δόθηκαν μόνο την πρώτη χρονιά, το 1988. Από το 1989 και μετά σταμάτησαν. Αυτό έφερε έναν κυκεώνα αγωγών και νομικών διεκδικήσεων ανάμεσα στο Ίδρυμα Σταματίου Δεκόζη-Βούρου και στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, ο οποίος έχει διαρκέσει τριάντα χρόνια. Εκείνοι επιχειρούσαν να προσβάλουν τη διαθήκη του Ευταξία που όριζε τα ποσοστά που έπρεπε να μας χορηγούν ετησίως κι εμείς απαντούσαμε με μηνύσεις, διότι δεν μας απέδιδαν αυτά που είχαν συμφωνηθεί» δηλώνει παρακάτω.
Στη συνέχεια, ξεκαθαρίζει πως οι αίθουσες παραμένουν άθικτες στο εσωτερικό τους και πως η μεγάλη ζημιά περιορίζεται μόνο στην πρόσοψη του κτιρίου. Τα καθίσματα, ο εξοπλισμός και τα μηχανήματα δεν έχουν την παραμική ζημιά. Από τα εκδοτήρια των εισιτηρίων και μετά, οι κινηματογράφοι είναι άθικτοι.
Τέλος, αναφέρεται και στο χρέος του Ιδρύματος Σ. Δεκόζη – Βούρου, αναφέροντας: Το συνολικό χρέος είναι 26.000.000 ευρώ. Προφανώς και δεν θέλουμε να βγουν οι κινηματογράφοι στο σφυρί, αλλά από πού θα πάρουμε όλα αυτά τα χρήματα; Εμείς θα προτιμούσαμε να είχαν αποκατασταθεί και επαναλειτουργήσει οι κινηματογράφοι, διότι θα λαμβάναμε στο διηνεκές ένα έσοδο. Επίσης, θα αποκτούσε ξανά ζωή μια πολιτιστική γειτονιά στην οποία συνυπάρχουν θέατρα, κινηματογράφοι, το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών, ο ιστορικός Παρνασσός.
