Στη Βουλιαγμένη υπάρχει ένα υποβρύχιο μηχανάκι, ένα διαβολοπήγαδο και η αγαπημένη μας Λίμνη. Πάμε να κάνουμε μία ‘βόλτα’ και να μάθουμε για το Διαβολοπήγαδο αλλά και το μηχανάκι που οι δύτες φωτογραφίζονται πάνω του.

Η γνωστή για τα ιαματικά λουτρά της, Λίμνη της Βουλιαγμένης, είναι σε απόσταση 50 μέτρων από την θάλασσα έχει όμως γλυκό νερό το οποίο αναβλύζει από υπόγειες θερμές πηγές. Τα βάθη στην λίμνη της Βουλιαγμένης είναι πάρα πολύ μεγάλα και η περιοχή των πηγών δεν είναι πλήρως εξερευνημένη λόγω του βάθους και του δαιδαλώδους των υποβρύχιων σπηλαίων εκεί.

Με αφετηρία  την Λίμνη και συνεχίζοντας την διαδρομή μας για την Βάρκιζα θα συναντήσουμε μικρούς κόλπους.  Είναι τα γνωστά σε όλους μας Λιμανάκια της Βουλιαγμένης, τα οποία έχουν πάρει τον αριθμός τους ανάλογα με την σειρά που τα συναντάμε. Λιμανάκι 0, Πρώτο Λιμανάκι, Δεύτερο Λιμανάκι , Τρίτο Λιμανάκι.  Όλα, με εύκολη πρόσβαση σε όλα τα σημεία και με βάθη που δεν ξεπερνούν τα 17 μέτρα.  Μόνη εξαίρεση αποτελεί το Δεύτερο Λιμανάκι, εκεί όπου υπάρχει το γνωστό σε όλους πηγάδι, με βάθος τα 30 μ Η περιοχή ανήκει στους απελευθερωμένους για κατάδυση χώρους και εκεί δραστηριοποιούνται οι περισσότερες σχολές εκμάθησης κατάδυσης στην Αθήνα. Η υποβρύχια ζωή είναι πλούσια  από ροφούς, σαργούς, δράκαινες, πολύχρωμους αστερίες, χταπόδια, τρίτωνες, στρείδια κολλημένα στα βράχια, αχινούς,  κ.ά.

Απέναντι από την Λίμνη της Βουλιαγμένης και σε βάθος μόνο 6 μέτρων (με πορεία προς τα αριστερά και παράλληλα με τα βράχια της ακτής ), μετά από μια πολύ όμορφη υποβρύχια διαδρομή με έντονη ζωή, συναντάμε το γνωστό μηχανάκι... του Λάμπρου (πήρε την ονομασία του από την γνωστή ταβέρνα «Ο Λάμπρος» που βρίσκεται στην ακτή) όπου οι περισσότεροι δύτες έχουν φωτογραφηθεί μαζί του. Είναι ένα μηχανάκι, το οποίο , ή, έπεσε, ή ρίχτηκε στην θάλασσα.  Η ημερομηνία είναι άγνωστη.

Το πηγάδι, η αλλιώς Διαβολοπήγαδο, ή Πηγάδι του Διαβόλου είναι  στο 2^ο λιμανάκι της Βουλιαγμένης και προκαλεί δέος σε κάθε αυτοδύτη μιας και είναι κάτι μοναδικό που υπάρχει στην Ελλάδα. Είναι μια τρύπα διαμέτρου 3 μέτρων και το συναντάμε στα 11 μέτρα βάθος. Στο τέλος του πηγαδιού υπάρχουν τα προστατευτικά κάγκελα που απαγορεύουν την είσοδο των δυτών στο υποβρύχιο σπήλαιο. Το πηγάδι βρίσκεται στην μέση περίπου του κόλπου, ξεκινά ακριβώς εκεί που τελειώνουν οι βραχώδεις πλευρές και ξεκινά ο αμμώδεις βυθός. Η θέση του σημαδεύεται από μία κόκκινη σημαδούρα δεμένη με σχοινί έως τον βυθό της θάλασσας. Το πηγάδι κατεβαίνει σχεδόν κάθετα με πολύ μικρή απόκλιση έως το βάθος των 29,8 μέτρων. Τα τοιχώματά του είναι σχεδόν πλήρως καλυμμένα με όστρακα.

Στα πρώτα 5 μέτρα της καθόδου και στην ανατολική πλευρά του τοιχώματος ανοίγεται η είσοδος ενός σιφονιού, το οποίο κατεβαίνει παράλληλα με το κυρίως πηγάδι και ξαναενώνεται με αυτό ακριβώς στον πάτο του πηγαδιού. Η ένωση του σιφονιού με το πηγάδι στον πάτο έχει σχηματίσει μία μικρή σπηλιά μήκους 3-4 μέτρων. Στον πάτο του πηγαδιού και στη δυτική, βορειοδυτική πλευρά του τοιχώματος, σχεδόν απέναντι από την μικρή σπηλιά, ανοίγεται ή είσοδος της ανεξερεύνητης υποβρύχιας σήραγγας.

 Οι αποτυχημένες προσπάθειες να εξερευνηθεί η σήραγγα είναι πολλές (επικρατούν ισχυρά ρεύματα με διεύθυνση προς το εσωτερικό της σήραγγας,) και αρκετές κατέληξαν στον θάνατο των ερευνητών. Υποθέσεις για το πού οδηγεί η σήραγγα έχουν γίνει πολλές, αλλά τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί. Αρκετές φορές πετάχτηκαν χρωστικές ουσίες και παρατηρήθηκε η ευρύτερη περιοχή,  αλλά η έξοδος της σήραγγας παραμένει ακόμα ένα μυστήριο.

Η σήραγγα οδηγεί σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων και κατάληξης. Δυστυχώς στην σήραγγα μέσα υπάρχουν σήμερα τα απομεινάρια των καταδυτικών στολών 2 Αμερικανών δυτών, των οποίων η προσπάθεια εξερεύνησης της σήραγγας είχετραγικά αποτελέσματα. Στα μέσα της δεκαετίας του '70 επιχείρησαν δύο Αμερικανοί στρατιωτικοί, που υπηρετούσαν στην τότε Αμερικανική βάση του Ελληνικού, κατάδυση και εξερεύνηση του υποθαλάσσιου τούνελ. Έκτοτε, και παρά τις σύντονες προσπάθειες Αμερικανών και Ελλήνων βατραχανθρώπων, απλώς αγνοούντο.

Μέχρι το 1982 που 2 - 3 σπηλαιολόγοι - σπηλαιοκαταδύτες από τον μόλις πρόσφατα τότε ιδρυθέντα ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο, λαμβάνοντας όλα τα, διεθνώς εφαρμοζόμενα μέτρα ασφαλείας, με την βοήθεια μεγάλης ομάδας υποστήριξης, εξερεύνησαν το τούνελ σε αρκετά μεγάλο μήκος. Στην συγκεκριμένη έρευνα του "Διαβολοπήγαδου" οι σπηλαιοκαταδύτες βρήκαν τους σκελετούς των Αμερικανών δυτών (μέσα στις φόρμες και τον εξοπλισμό τους) σφηνωμένους σε σχισμές του τούνελ σε διαφορετικά σημεία. Προφανώς δεν μπόρεσαν να νικήσουν το πολύ δυνατό ρεύμα που τους "ρουφούσε" προς τα μέσα, τους και γρήγορα τους τελείωσε το οξυγόνο. Οι σκελετοί κ.λπ. παραδόθηκαν στην αμερικανική πρεσβεία.

Σήμερα ένα τεράστιο σιδερένιο κιγκλίδωμα με μία ταμπέλα,  αποτρέπει τους επίδοξους εξερευνητές να εισέλθουν στην σήραγγα.

Επιμέλεια κειμένου: Ελισάβετ Μιτσού

Φωτογραφίες: Kostas Ladas 

Πληροφορίες : greekhotel.com