Οι Άνθρωποι του Αλίμου

Στράτος Σεφτελής: ο Αλιμιώτης αθλητικογράφος που έγραψε ιστορία

Στράτος Σεφτελής: ο Αλιμιώτης αθλητικογράφος που έγραψε ιστορία

Ο Στράτος Σεφτελής για πολλά-πολλά χρόνια υπήρξε η χαρακτηριστική φωνή και η γνωστή φυσιογνωμία για όλον τον αθλητικό κόσμο, αθλητές, στελέχη, φιλάθλους και οπαδούς.

Είναι ο αθλητικογράφος που μέτρησε  πολλά … χιλιόμετρα στην ΕΡΤ, περιγράφοντας για το ελληνικό φίλαθλο κοινό αμέτρητες ώρες αγώνων στο ποδόσφαιρο, στον στίβο, υγρό και γηπεδικό .

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Από το 1973, μαθητής του γυμνασίου ακόμη, ξεκίνησε σαν μαθητευόμενος τη δημοσιογραφική του καριέρα στο «Φως των Σπορ» και το  χόμπι έγινε στη συνέχεια επάγγελμα. Το 1978 εργάστηκε στην «Αθλητική Ηχώ», αργότερα στο «Έθνος» για 32 χρόνια και το 1981 προσλήφθηκε στην ΕΡΤ. Άσκησε καθήκοντα διευθυντή αθλητικών προγραμμάτων από το 1993-1998 και εργάστηκε εκεί ως παρουσιαστής αθλητικών εκπομπών για  34 χρόνια! Έχει διατελέσει έφορος του ΠΣΑΤ για δύο θητείες και έχει μεταδώσει αμέτρητους αγώνες, 5 παγκόσμια πρωταθλήματα ποδοσφαίρου και 5 πρωταθλήματα υγρού στίβου.

Ο καταξιωμένος, συμπαθέστατος και πολύπειρος αθλητικογράφος, μίλησε στο Alimos Online για τον αθλητισμό και γενικά για το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Πως βλέπετε το ποδόσφαιρο σήμερα?  Τώρα είναι καλύτερο ή παλαιότερα;

Όταν ήμουν μικρό παιδί, γελούσα ακούγοντας τους μεγαλύτερους να μιλάνε για τις προηγούμενες δεκαετίες εξιδανικεύοντάς τις. Να όμως που θα κάνω κι εγώ το ίδιο! Το ποδόσφαιρο ήταν πολύ διαφορετικό τα προηγούμενα χρόνια. Σήμερα, υπάρχει έλλειψη αξιών στην κοινωνία και φυσικά και στον αθλητικό χώρο. Τότε, οι ποδοσφαιριστές κάνανε άλλες δουλειές για να επιβιώσουν και απλά έπαιζαν ποδόσφαιρο τις Κυριακές. Δεν ήταν σκοπός τους το χρήμα, υπήρχε ρομαντισμός. Υπήρχαν βέβαια και τότε παθογένειες, αλλά σήμερα το ποδόσφαιρο είναι στεγνά επαγγελματικό. Το άλλο κακό είναι ότι τα τελευταία 10 χρόνια μπήκε και ο τζόγος στη μέση, το στοίχημα.

Έγινε αξιοποίησή του Euro 2004;

Όχι βεβαία! Δεν κάναμε τίποτα. Η μεγάλη επιτυχία του ελληνικού αθλητισμού ήταν το Eurobasket το 1987. Η μόνη μεγάλη επένδυση πού έκανε ο ελληνικός αθλητισμός ήταν στο μπάσκετ. Έγιναν σπουδαία πράγματα, μπήκανε πολλά νέα παιδιά, καινούργιοι προπονητές, φτιάχτηκαν αξιοπρεπείς χώροι και γήπεδα σε όλη την Ελλάδα. Ο ελληνικός αθλητισμός επένδυσε στο μπάσκετ και ανταμείφθηκε μετά με επιτυχίες.

Tι προτιμούσατε να μεταδίδετε;  Ποδόσφαιρο ή υγρό στίβο;

Ήταν και τα δύο οι μεγάλες μου αγάπες.

Πως βλέπετε την κατάσταση ότι οι ομάδες δεν επενδύουν στις ακαδημίες και αντ’ αυτού φέρνουν ξένους παίκτες;

Είναι λίγο δύσκολο να επενδύσει μία ομάδα -ειδικά όταν κάνει πρωταθλητισμό- σε νέα παιδιά. Δεν γίνεται σκόπιμα. Βέβαια, όταν  υπάρχει ελληνικό στοιχείο η ομάδα γίνεται πιο ελκυστική, πιο εύκολα δένεται ο φίλαθλος με έναν έλληνα ποδοσφαιριστή , αλλά είναι δύσκολο να επενδύσουν σε νεαρά παιδιά,  γιατί κάθε Κυριακή πρέπει να κερδίσουν.

Πως βλέπετε το γεγονός ότι αναλαμβάνουν τις ομάδες πρόεδροι που είναι άσχετοι με τον χώρο;

Είναι καθαρά επαγγελματισμός. Δεν χρειάζονται ειδικά προσόντα για να γίνεις πρόεδρος σε μία ομάδα, αρκεί να έχεις καταθέσεις στην τράπεζα. Μία από τις παθογένειες του σήμερα είναι να αποβάλει κάθε σωστό άνθρωπο που μπαίνει στο χώρο, ανθρώπους  με γνώσεις, με στόχο, πιο αξιοπρεπή.  Και μένουν αυτοί που μπορούν να «τα βρουν» σε επίπεδο παρασκήνιου.

Τι γνώμη έχετε για  το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο;

Είναι το μόνο σωστό που υπάρχει στην Ελλάδα. Παίζουν οι παίκτες για την φανέλα. Όλη την εβδομάδα εργάζονται και παίζουν ποδόσφαιρο το Σαββατοκύριακο. Υπάρχουν φανατικοί φίλαθλοι ερασιτεχνικών ομάδων, που πληρώνονται μόνο τα οδοιπορικά τους και παίζουν ποδόσφαιρο γιατί απλά τους αρέσει!  Εξάλλου στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο είναι τα πραγματικά φυτώρια. Από εκεί ξεπηδάνε τα πραγματικά ταλέντα.

Πως κρίνετε το γεγονός ότι δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη όλες οι κατηγορίες στο ποδόσφαιρο;

Τραγικό! Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από αυτές τις κατηγορίες. Είναι προπονητές, γυμναστές, φροντιστές, υπάλληλοι των γηπέδων, πολύς κόσμος που δουλεύει γύρω από αυτόν τον χώρο, βρίσκονται έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς εργασία και κανένας δεν ενδιαφέρεται. Αυτές οι δραστηριότητες, οι αθλητικές –το λένε άλλωστε όλοι οι  λοιμοξιολόγοι– δεν συμβάλουν στην μετάδοση του ιού. Τα τεστ γίνονται  κανονικά, η παρακολούθηση είναι συγκεκριμένη, τα πρωτόκολλα αυστηρά, παρόλα αυτά όμως δεν τους ανοίγουν τα κολυμβητήρια αν και είμαστε σε ολυμπιακή χρονιά. Οι αθλητές δεν μπορούν να προπονηθούν,  βρίσκουν μεν άλλους τρόπους, αλλά είναι άλλο να κάνεις προπόνηση σε ειδικό γυμναστήριο και άλλο στο σπίτι σου!

Πιστεύετε στους Έλληνες ποδοσφαιριστές;

Βεβαίως!  Έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα. Πολλοί έχουν κάνει καριέρα στο εξωτερικό. Το επίπεδο έχει ανέβει, είναι μορφωμένα παιδιά και πραγματικοί επαγγελματίες.  Δεν αρκεί να ξέρουν να κλωτσάνε την μπάλα, πρέπει να ξέρουν πώς να φερθούν στο κόσμο.

Πως βλέπετε το μέλλον του Ελληνικού ποδοσφαίρου;

Χρειάζεται ένα restart, πρέπει να μηδενίσουμε το κοντέρ. Ακούγεται απαισιόδοξο, αλλά πρέπει να ξεκινήσουν όλα από την αρχή. Και το βασικό πρόβλημα που είναι χρόνιο, είναι η ατιμωρησία.

Τα τελευταία 20 χρόνια ζείτε στον Άλιμο. Πως βλέπετε την πόλη μας;

Αισθάνομαι πολύ τυχερός που ζω στον Άλιμο. Είμαστε όλοι πολύ τυχεροί που ζούμε σε μία πόλη τόσο περιποιημένη και ποιοτική πόλη. Ο Άλιμος έχει κατοίκους επιπέδου, με ευσυνείδητη συμπεριφορά και φυσικά πολύ μεγάλο ρόλο παίζει και η πολύ καλή δημοτική αρχή. Ο Δήμαρχος Ανδρέας Κονδύλης έχει πολύ καλούς συνεργάτες οι οποίοι δουλεύουν σκληρά. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που ζω εδώ!

 

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού