Οι Άνθρωποι του Αλίμου

Ο Αλιμιώτης ηθοποιός Θανάσης Ευθυμιάδης μιλάει στο Alimos Online

Ο Αλιμιώτης ηθοποιός Θανάσης Ευθυμιάδης μιλάει στο Alimos Online

Τον Θανάση Ευθυμιάδη τον γνώρισα λίγες ημέρες  πριν τις φετινές γιορτές των  Χριστουγέννων, σε ένα εστιατόριο με vegan μενού στη Γλυφάδα.

Ήξερα ότι είναι Αλιμιώτης, αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να γνωριστούμε. Εκείνη την ημέρα που γνωριστήκαμε στην Γλυφάδα, συμφωνήσαμε να κάνουμε μία συνέντευξη για το Alimos Online και αφού περάσανε οι ημέρες των γιορτών, δώσαμε ραντεβού για να συναντηθούμε σε γνωστή παραλιακή καφετέρια της πόλης μας.

Είναι,  εκτός από εξαιρετικός καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος  χαμηλών τόνων,  που σε κερδίζει αμέσως με την ευγένειά του, τις προχωρημένες ιδέες του και δεν έχει καθόλου έπαρση. Μιλάει ήρεμα, κατασταλαγμένα και εκπέμπει απέραντη καλοσύνη.

Κάναμε μία πολύ όμορφη κουβέντα, από την οποία μάθαμε εκτός των άλλων ότι μένει στον Άλιμο από το 2001,  ακολουθεί δεκαπέντε χρόνια διατροφή vegan, του αρέσει να κάνει γιόγκα στο Λόφο Πανί, είναι χειμερινός κολυμβητής και δεν κάνει πια τηλεόραση αλλά μόνο θέατρο.

Πως ξεκινήσατε;  Θέλατε από πάντα να γίνετε ηθοποιός;

Η καταγωγή μου είναι από την Καβάλα.  Δεν είχα καμία σχέση με το θέατρο, ούτε είχα δει ποτέ παραστάσεις θεάτρου, ούτε η οικογένειά μου είχε καμία σχέση με το θέατρο. Όταν τελείωσα το Λύκειο, ήθελα να φοιτήσω στην Γυμναστική Ακαδημία γιατί ασχολούμουν με τον αθλητισμό, αλλά ένα ατύχημα στο πόδι  που είχα την ημέρα των εξετάσεων  δεν μου επέτρεψε να δώσω εξετάσεις.   Αντ’αυτού πήγα στις Σέρρες στη σχολή Λογιστών που είχα περάσει, ώστε να μπορέσω  να πάρω αναβολή για τον στρατό και να μπορέσω να ξαναδώσω εξετάσεις  την επόμενη χρονιά στα αθλήματα, για την Γυμναστική Ακαδημία.  Εκεί γνωρίστηκα με μία κοπέλα που έκανε ερασιτεχνικά θέατρο και εξ αιτίας αυτής της κοπέλας μπλέχτηκα κι εγώ με το θέατρο.  Επειδή ήταν κάτι που μου άρεσε, το πήρα απόφαση, κατέβηκα στην Αθήνα  και  γράφτηκα στη Δραματική Σχολή Βεάκη.  Εκεί είχα σπουδαίους δασκάλους, ήρθα γρήγορα σε επαφή με το θέατρο και με μεγάλους καλλιτέχνες όπως η  Λυδία Κονιόρδου, ο Νικήτας Τσακίρογλου, κ.α., οι οποίοι με μύησαν στην μαγεία του θεάτρου.

Η πρώτη δουλειά μου ήταν με τον Λευτέρη Βογιατζή, στο θέατρο της οδού Κυκλάδων, ο οποίος ήταν μεγάλος δάσκαλος.   Στη συνέχεια, πήρα μέρος σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, σε αυτοτελή επεισόδια, όπως στο «Τμήμα Ηθών», «Εσύ αποφασίζεις», «Ανατομία Ενός Εγκλήματος» και τέλος, το 1995 πήρα μέρος στο σήριαλ “Dolce Vita”, που υπήρξε μεγάλη επιτυχία και είχε σαν αποτέλεσμα να γίνω  γνωστός.  Μετά, το 2010-11 δηλαδή,  ήρθε η κρίση και η τηλεόραση  κατακλύστηκε από τούρκικα σήριαλ και έκτοτε δεν κάνω πια τηλεόραση.  Οι συνθήκες σήμερα στην τηλεόραση είναι πολύ δύσκολες γι αυτούς που εργάζονται και οι αμοιβές είναι εξευτελιστικές.

Θέατρο ή τηλεόραση;

Το θέατρο είναι αυτό που σπουδάσαμε και είναι η αγάπη κάθε ηθοποιού.  Η τηλεόραση προέκυψε στη πορεία. Έζησα τα χρυσά χρόνια της τηλεόρασης, έζησα όλο το «πάρτυ» εκείνης της εποχής.

Ποια ήταν η πιο «δυνατή» στιγμή στην καριέρα σας;

 Από πλευράς θεάτρου, ήταν όταν έπαιξα  στην Επίδαυρο με το Εθνικό Θέατρο, στην παράσταση «Νεφέλες» του Αριστοφάνη.  Το να παίξεις στην Επίδαυρο, στο μεγαλύτερο ανοιχτό θέατρο του κόσμου, είναι το όνειρο κάθε Έλληνα ηθοποιού, αλλά και των ξένων ηθοποιών.  Εδώ στην Ελλάδα γεννήθηκε το θέατρο και όσο και αν μας κατηγορούν ότι έχουμε πολλές θεατρικές σκηνές, είναι αναπόφευκτο αφού εδώ, σε αυτή τη χώρα, γεννήθηκε το θέατρο.

Από πλευράς τηλεόρασης, είχα την ευκαιρία λόγω διαφόρων ρόλων να ταξιδέψω στην Αφρική, την Ευρώπη, την Τουρκία  και τα κρατώ αυτά τα ταξίδια μέσα στη καρδιά μου.

Τι θα λέγατε στα παιδιά σας αν σας έλεγαν ότι θέλουν να γίνουν ηθοποιοί;

Θα χαιρόμουν πάρα πολύ αν μου λέγανε ότι θέλουν να ασχοληθούν με οποιαδήποτε μορφή τέχνης, είτε ερασιτεχνικά, είτε επαγγελματικά.  Η τέχνη βοηθάει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του καλύτερα, τον κρατάει σε επαφή με αυτό που λέγεται «ελευθερία ψυχής».  Οι καλλιτέχνες είναι αναγκαίοι και χρήσιμοι στην κοινωνία μας για θεραπευτικούς λόγους.  Η τέχνη είναι ψυχοθεραπευτική.

Δεν θα φοβόσασταν την οικονομική ανασφάλεια του επαγγέλματος;

Τι είναι ασφάλεια;  Να δουλεύουν δώδεκα ώρες σε μία δουλειά και να αμοίβονται ελάχιστα για μισό ένσημο την εβδομάδα;  Οι εργασιακές συνθήκες σήμερα είναι τριτοκοσμικές.  Το κάθε τι στη ζωή έχει το κόστος του.  Πρέπει να ριψοκινδυνεύεις.   Προτιμώ να κληροδοτήσω στα παιδιά μου στιγμές αγάπης και όμορφες στιγμές, παρά τσιμέντα και τούβλα.  Δεν σκεπτόμαστε όλοι οι άνθρωποι το ίδιο.  Κάποιοι θέλουν το βόλεμα μιας σταθερής δουλειάς.

 Αν δεν ήσασταν ηθοποιός, τι δουλειά θα θέλατε να κάνατε; 

Θα μου άρεσε να ασχολούμαι με το αντικείμενο της πρώτης μου δουλειάς.  Εργαζόμουν σε ανθοπωλείο.  Μου αρέσει να ασχολούμαι με τα φυτά, τα λουλούδια.  Έχω ένα μικρό κηπάκο στο σπίτι μου και μου αρέσει να ασχολούμαι.  Είναι το χόμπυ μου.

 Πόσο επηρεάστηκε το θέατρο από την κρίση; 

Επηρεάστηκε, αλλά όχι πολύ.  Φυσικά έχουν πέσει οι τιμές, αλλά το θέατρο παραμένει μια φτηνή διασκέδαση για τον κόσμο.  Όπως έλεγαν και οι παλαιότεροι ηθοποιοί, σε περιόδους κρίσης  το θέατρο αντέχει, επειδή είναι μια φτηνή διασκέδαση.  Ο κόσμος θέλει να γελάσει, να φύγει από την πίεση, να ξεφύγει από την πραγματικότητα. 

Τη φετινή σεζόν παίζετε στο Θέατρο Μουσούρη, στην παράσταση «Ψύλλοι στ΄αυτιά».

Ναι, είναι μία κωμωδία που σκηνοθετεί και ερμηνεύει ο Πέτρος Φιλιππίδης.  Συνεργάζομαι πρώτη φορά μαζί του και είναι μία  απολαυστική και σουρεαλιστική κωμωδία του μαιτρ της φάρσας Ζωρζ Φεντώ.  Ο κόσμος γελάει και γίνεται καλύτερη η καθημερινότητά του.  Μαζί μας παίζουν αξιόλογοι ηθοποιοί όπως οι:  Φαίη Ξυλά, Μυρτώ Αλικάκη, Θ. Κατσαφάδος, Στ. Σβήγκος, Θ. Πατριαρχέας, Θ. Ρωμανίδης.  Το έργο είναι σε μετάφραση του Μ. Βολανάκη. 


Να μιλήσουμε τώρα για τον όμορφο Άλιμο!  Από πότε μένετε στην πόλη μας; 

Στον Άλιμο μένω από το 2001.  Είναι μία υπέροχη πόλη που προσφέρεται για όμορφες καθημερινές στιγμές.  Πάμε με την οικογένειά μου βόλτες στην παραλία, κολυμπάω ακόμη και το χειμώνα, κάνω γιόγκα στο Λόφο Πανί,  πάμε στο Cine Alimos, που είναι μία πολύ όμορφη διασκέδαση για εμάς και τα παιδιά.   Είναι μία υπέροχη πρωτοβουλία το σινεμά στην παραλία και συμφωνώ με τις υπόλοιπες πρωτοβουλίες του Δημάρχου, άσχετα αν κάποιοι τις θεωρούν «βιτρίνα».  Χαίρομαι που ο Δήμαρχος μας  έχει τέτοιες καλλιτεχνικές ανησυχίες.  Του αρέσει η τέχνη, έχει έρθει μάλιστα στο θέατρο και έχει παρακολουθήσει την παράστασή μας.

Έχετε παίξει σε κάποια παράσταση στον Άλιμο;

Όχι δεν έχει τύχει.  Στο παρελθόν μου έχει γίνει πρόταση να συμμετέχω στις δημοτικές εκλογές, αλλά η δουλειά του καλλιτέχνη δεν ταιριάζει με την πολιτική.  Ο καλλιτέχνης πρέπει να διαφυλάττει τις ευαισθησίες του, να τις προστατεύει. Αν μπεις στην πολιτική με όπλο μόνο την αναγνωρισιμότητα πρέπει να ξεχαστούν όλα και να μπεις σε ένα πεδίο μάχης. Είμαι στη διάθεση να συνεισφέρω αν μου ζητηθεί, αλλά όχι ενεργά σε κάποια παράταξη.

Τι θα θέλατε να αλλάξει στον Άλιμο;

Επικρατεί ένα «κρυφός πόλεμος» μεταξύ των κατοίκων με παιδιά και των κατοίκων με ζώα.  Τα πάρκα και οι πλατείες δεν είναι για να βγάζουν οι κάτοικοι τα ζώα τους  και να τα χρησιμοποιούν ως τουαλέτες. Αυτοί οι χώροι είναι για να παίζουν τα παιδιά.  Ο Δήμος έχει φτιάξει ειδικά πάρκα για ζώα, αλλά δυστυχώς οι «ζωόφιλοι» δεν τα περιορίζουν εκεί. 

Όταν βλέπω «ζωόφιλους» να βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα και να μην μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους, πηγαίνω ο ίδιος και τα μαζεύω, με ταπεινότητα, θέλοντας να δείξω το καλό παράδειγμα.  Διαφωνώ επίσης με τις επιλογές κάποιων και να παίζουν τον ρόλο του Θεού πάνω στα ζώα.  

 

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού