Οι Άνθρωποι του Αλίμου

Συνέντευξη με την Ντέπυ Τζελέπη: Καθηγήτρια και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στην ενόργανη γυμναστική

Συνέντευξη με την Ντέπυ Τζελέπη: Καθηγήτρια και Πρωταθλήτρια Ελλάδος στην ενόργανη γυμναστική

Η Ντέπυ Τζελέπη είναι Πρωταθλήτρια Ελλάδος στο άθλημα της ενόργανης γυμναστικής και Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής, με εξειδίκευση στην ενόργανη γυμναστική.

Είναι η πρώτη αθλήτρια που έφερε την ενόργανη γυμναστική στην Αθήνα. Το 2009 ίδρυσε στον Άλιμο τον Θουκυδίδειο Γυμναστικό Σύλλογο (Αγ. Δημητρίου 23), έχοντας ως όραμα να φέρει μικρούς και μεγάλους, σε επαφή με τα οφέλη του αθλητισμού και να αναδείξει νέα ταλέντα γυμναστικής στην περιοχή μας. Ο Σύλλογος σήμερα αριθμεί πάνω από 100 μέλη.

Στον Άλιμο έχουμε θαυμάσει πολλές φορές τα μέλη του Θ.Γ.Σ. σε επιδείξεις, με πρόσφατο παράδειγμα την εμφάνισή τους στα εγκαίνια του Κλειστού Γυμναστηρίου, που έγιναν τον Ιανουάριο και μας μάγεψαν με τις χορογραφίες και τα δύσκολα ακροβατικά τους! Ήταν ένα θέαμα υψηλού επιπέδου!

Συναντήσαμε την Ντέπυ Τζελέπη θέλοντας να μάθουμε περισσότερα γι αυτήν, την τόσο δραστήρια γυναίκα – που όπως μας είπε – ξεκίνησε από ένα μικρό κοριτσάκι που ανέβαινε πάνω στις μάντρες και περπατούσε κάνοντας ισορροπία θέλοντας να μοιάσει στην Νάντια Κομανέτσι και έκανε τόσο μεγάλη διαδρομή φτάνοντας τόσο ψηλά!

Ντέπυ πείτε μας, πότε ξεκινήσατε και πότε καταλάβατε ότι θέλετε να ασχοληθείτε με αυτό το άθλημα;

Γεννήθηκα στη Κωνσταντινούπολη, από μαμά Ισπανίδα και από μπαμπά που η οικογένεια του καταγόταν από το Φανάρι. Το 1974 είχαμε έρθει για διακοπές στο Καλαμάκι, όπου διατηρούσαμε μία εξοχική κατοικία, έγινε ο πόλεμος, έκλεισαν τα σύνορα και αναγκαστήκαμε να μείνουμε εδώ. Το Καλαμάκι εκείνη την εποχή ήταν πολύ όμορφο, γεμάτο μαργαρίτες και καλαμιές. Επειδή ήμουν λίγο αγοροκόριτσο, έπαιζα με τα αγόρια ποδόσφαιρο στους δρόμους. Συγχρόνως, επειδή το 1976 ήταν η εποχή που μεσουρανούσε η Νάντια Κομανέτσι, την παρακολουθούσα  στην τηλεόραση και ανέβαινα στα πεζούλια και προσπαθούσα να κάνω τα ακροβατικά που έβλεπα στην τηλεόραση. Μιά μέρα, με είδε ο Αλέκος Σοφιανίδης, ο οποίος ήταν προπονητής στην Εθνική Ομάδα και φίλος του μπαμπά μου – ο μπαμπάς μου ήταν προπονητής ποδοσφαίρου στον Α.Ο. Καλαμακίου – και του ζήτησε να με πάει στη Γυμναστική Ακαδημία που έκαναν ανίχνευση ταλέντων για ενόργανη γυμναστική. Όταν πήγαμε και μπήκα στην αίθουσα, μαγεύτηκα! Με μάγεψαν τα όργανα που είδα, τους μεγάλους αθλητές και είπα «Αυτή θα είναι η ζωή μου»!  Τάχτηκα εκεί!  Από κει και πέρα, ξεκίνησα φουλ προπονήσεις και σε δύο χρόνια πήρα την πρώτη μου διάκριση, σε πολύ δύσκολες ασκήσεις, ασκήσεις που ήταν για αγόρια. Το 1980 πήραμε το πρωτάθλημα, στους Αγώνες Κορασίδων, στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ιδιαίτερα τιμητικό και σημαντικό ότι Αθηναϊκή ομάδα κέρδισε μέσα στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθησαν πολλές διακρίσεις, αλλά ήταν δύσκολο να διακριθείς σε πανευρωπαϊκούς αγώνες, γιατί είχαμε να συναγωνιστούμε την Νάντια Κομανέτσι.

Με την Κομανέτσι έχετε συναγωνιστεί σε αγώνες;

Βεβαίως! Έχουμε κάνει προπόνηση μαζί στη Γυμναστική Ακαδημία και έχουμε συνυπάρξει στους Βαλκανικούς Αγώνες.

Ποια ήταν η συνέχεια;

Το 1984 κερδίσαμε πάλι το πρωτάθλημα και στη συνέχεια ξεκίνησα σπουδές στην Αθλητική Ψυχολογία στα ΤΕΦΑΑ, το οποίο με ενδιέφερε και με βοήθησε αργότερα που δουλεύω ως προπονήτρια, στο πώς να χαλαρώνω τα παιδιά, να τα προετοιμάζω ψυχολογικά, να τα βοηθάω  κλπ.

Αισθάνεστε ότι η παιδική σας ηλικία ήταν πολύ διαφορετική από αυτήν, των άλλων παιδιών;

Ναι, εν μέρει αισθάνομαι ότι έχασα κομμάτι της εφηβείας μου. Έκανα προπόνηση κάθε μέρα 6 ώρες! Δεν μπορούσα να ξενυχτάω όπως έκαναν τα παιδιά της ηλικίας μου. Το Σάββατο βράδυ έπρεπε τα μεσάνυχτα να είμαι στο σπίτι! Έπαιρνε ο προπονητής μου τηλέφωνο για να είναι σίγουρος ότι έχω επιστρέψει!

Την καριέρα σας ως αθλήτρια πότε την σταματήσατε;

Την αθλητική μου καριέρα την σταμάτησα το  1986  και ξεκίνησα να εργάζομαι ως προπονήτρια σε διάφορες ομάδες : Πρωτέας Αιγάλεω, ΖΑΟΝ Κηφισιάς, Άρης Νίκαιας και Πανιώνιος. Με πολλές διακρίσεις των αθλητριών μου,  έδωσα στο κλιμάκιο της εθνικής ομάδας 4 αθλήτριες, με αποκορύφωμα την Μαρία Αποστολίδη, που ήταν μία από τις δύο αθλήτριες που έλαβαν μέρος στην Ολυμπιάδα του 2004.

Ο Θ.Γ.Σ. πως προέκυψε;

Το 2009 ίδρυσα στον Άλιμο τον Θουκυδίδειο Γυμναστικό Σύλλογο (Αγ. Δημητρίου 23), έχοντας ως όραμα να φέρω μικρούς και μεγάλους σε επαφή με τα οφέλη του αθλητισμού και να αναδείξω νέα ταλέντα γυμναστικής στην περιοχή μας. Είμαι από τα λίγα παιδιά του Θουκυδίδειου που έχει φέρει διακρίσεις και ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου και να μεταλαμπαδεύσω το πάθος μου για την ενόργανη γυμναστική στη νέα γενιά.

Τι τμήματα έχει ο Θ.Γ.Σ.;

Ενόργανης, Ακροβατικής, Ρυθμικής και Γυμναστικής Ενηλίκων και Γυμναστριάδα (Γυμναστική για όλους).

Τι έχει πετύχει ο Θ.Γ.Σ.;

Σε πανελλήνιους αγώνες γενικής γυμναστικής έχουμε πάρει : το 2014 Χάλκινη Ομάδα, το 2015 Αργυρή Ομάδα, το 2016 Αργυρή Ομάδα και πάμε για το χρυσό εφέτος!

Υπάρχουν ταλέντα στον Άλιμο;

Πολλά!

Προβλήματα αντιμετωπίζετε;

Το βασικό μας πρόβλημα, είναι το θέμα του χώρου. Είμαστε η μόνη ακροβατική ομάδα στον Άλιμο, αλλά δεν έχουμε τον κατάλληλο χώρο για να βάλουμε τα όργανα που χρειαζόμαστε. Ο χώρος στην Αγ. Δημητρίου δεν είναι ψηλοτάβανος και αυτό μας δεσμεύει. Ο Θ.Γ.Σ. διαθέτει πολύ καλούς προπονητές, εξαιρετική χορογράφο και όραμά μας είναι να εξαπλώσουμε το άθλημα. Ο Δήμος είναι δίπλα μας, ο Δήμαρχος μας ο Ανδρέας Κονδύλης και τα μέλη του συνδυασμού του, μας έχουν βοηθήσει πολύ, αλλά το πρόβλημα του χώρου παραμένει. Ελπίζουμε στην μελλοντική κατασκευή του νέου κλειστού Γυμναστηρίου, αλλά αυτό θα πάρει χρόνο.

Σας έχουμε θαυμάσει σε διάφορες εκδηλώσεις στην περιοχή μας και πραγματικά μας έχετε εντυπωσιάσει. Κάνετε εξαιρετική δουλειά.

Εμφανιζόμαστε στις εκδηλώσεις του Δήμου, όπως π.χ. στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές, στα ΚΑΠΗ, σε όλα τα πολιτιστικά δρώμενα κλπ.

Έχετε παράλληλα κάποια άλλη ασχολία;

 Μου έχει κάνει την τιμή η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και διδάσκω στη Σχολή Προπονητών την ενόργανη γυμναστική, το άθλημά μου , εκπαιδεύω νέους προπονητές .

Τι έχετε να πείτε στα νέα παιδιά;

Να κυνηγάνε αυτό που τους φαίνεται αδύνατο. Μπορούμε να καταφέρουμε απίστευτα πράγματα όταν πιστεύουμε στους εαυτούς μας. Δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτό που είναι μακριά μας, γιατί με πίστη και δύναμη μπορούμε να το καταφέρουμε. Μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι, αλλά πρέπει να είμαστε σκληροί με τον εαυτό μας. Εγώ ήμουν ένα παιδί που έπαιζα στην γειτονιά μου και έφτασα  εκεί που έφτασα!

 

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού