Ήταν τον Σεπτέμβριο του 1962, όταν ο Μιλτιάδης Σαμόλης άνοιξε το φαρμακείο του στην οδό Δωδεκανήσου 37, το οποίο για 8 χρόνια ήταν το μοναδικό φαρμακείο στο Άνω Καλαμάκι.

Μέχρι τότε, οι κάτοικοι του Άνω Καλαμακίου, έπρεπε να κατεβαίνουν είτε στο Κάτω Καλαμάκι – όπου υπήρχε το φαρμακείο Τζιβανίδη (επί της οδού Παλαμηδίου και λίγο αργότερα επί της οδού Θουκυδίδου 47) – είτε να πάνε στην Ηλιούπολη.

Το τέρμα του λεωφορείου, ήταν εκείνη την εποχή στη γωνία Δωδεκανήσου και Κύπρου.

Η Δωδεκανήσου ήταν μεν ασφαλτοστρωμένη, αλλά δεν είχε πεζοδρόμια. Και η Λεωφόρος Ιωνίας, ήταν μισή χωματόδρομος και μισή άσφαλτος. Και από την Πλατεία Καραΐσκάκη και πάνω, η Ιωνίας ήταν ρέμα.

Λόγω που δεν υπήρχαν πεζοδρόμια, δεν ήταν λίγες οι φορές που το φαρμακείο πλημμύριζε. Αλλά και που – λόγω έλλειψης άλλου φαρμακείου – το ωράριο ήταν αρκετά … χαλαρό! Δηλαδή ωράριο που ξεκίναγε από τις 7 το πρωί και τελείωνε κάπου στα μεσάνυχτα.

Οκτώ χρόνια, το φαρμακείο υπήρχε στη Δωδεκανήσου 37, μετά μεταφέρθηκε στη Δωδεκανήσου 57 και το 1992 μεταφέρθηκε στην  Ιωνίας 65, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα. Τώρα πια το έχει αναλάβει πλέον ο γιός του κ. Μιλτιάδη Σαμόλη, ο Αντώνης Σαμόλης.

Αν και ο πατέρας δεν μπορεί πλέον να εξυπηρετήσει τους πελάτες λόγω προχωρημένης ηλικίας, αλλά – όπως μας είπε – «κυρίως λόγω της έλλειψης γνώσης της χρήσης του υπολογιστή», βρίσκεται αρκετά συχνά στο φαρμακείο, μόνο και μόνο για να έχει τη «μυρωδιά» του. Τη μυρωδιά της ζωής του.

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού