Ο Αλιμιώτης Κώστας Απέργης μοιράστηκε την ιστορία ενός μαθητή της ΣΤ τάξης του δημοτικού.
Ο μαθητής έγραψε ένα κείμενο για την περίοδο της καραντίνας και μάλιστα, κέρδισε σε έναν σχετικό διαγωνισμό λογοτεχνίας. Όπως αναφέρει ο Κώστας Απέργης στην ανάρτησή του, πρόκειται για το παιδί μίας φιλικής του οικογένειας και σίγουρα η ιστορία του συγκλονίζει.
Το κείμενο:
Καταρχήν, να συστηθώ, ονομάζομαι Σπύρος και είμαι μαθητής της ΣΤ τάξης του 3ου Δημοτικού Σχολείου Αλίμου. Εχω δύο αδέρφια, το δίδυμο αδερφό μου το Γιάννη και τον αυτιστικό αδερφό μου το Βαγγέλη, μαθητή της Β δημοτικού.
Ναι καλά διαβάσατε…εγώ δε θα γράψω για το πόσο μου έλειψαν οι φίλοι μου, τα διαλλείματα, οι εκδρομές, οι σκανταλιές και το σχολείο γενικότερα, φυσικά και μου έλειψαν! Προσαρμόστηκα σε όλα
αυτά, άλλωστε εμείς τα παιδιά φροντίζουμε να περνάμε καλά όπου και όπως είμαστε και να βρίσκουμε λύσεις. Εγώ θα γράψω πώς περνάω τις μέρες της καραντίνας με τον αυτιστικό αδερφό μου. Εγώ λοιπόν, όχι μόνο έπρεπε να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει στον κόσμο, τι είναι αυτό από το οποίο ξαφνικά και αόρατα κινδυνεύω και πώς μπορώ να προστατευτώ, έπρεπε να αντέξω και τις εκρήξεις του αδερφού μου, που ειδικά στην αρχή ήταν αφόρητες. Παιδάκια σαν τον αδερφό μου, χρειάζονται εκπαίδευση και χρόνο. Η κάθε αλλαγή πρέπει να γίνει σταδιακά. Τώρα χρόνος για κάτι τέτοιο δεν υπάρχει… όλα άλλαξαν ξαφνικά! Το πρόγραμμά του είναι γεμάτο κόκκινα Χ, όχι μπάσκετ, όχι κολύμβηση, όχι παιδική χαρά κτλ. Τις πρώτες μέρες περιφέρονταν άσκοπα μες στο σπίτι επαναλαμβάνοντας έντονα τα κόκκινα Χ , μας ρωτάει συνέχεια και επίμονα αν τα σχολεία είναι κλειστά.
Είναι ένας τρόπος αυτορρύθμισης, εξηγούν οι γονείς μου, του είναι δύσκολο να διαχειριστεί τα συναισθήματά του και όλες αυτές τις αλλαγές. Τα πράγματα ήταν χειρότερα το βράδυ. Αν και πηγαίναμε για ύπνο αρκετά αργά, έτσι ώστε να μπορεί ο μπαμπάς μου να διδάσκει το πρωί από τον υπολογιστή, ο αδερφός μου δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Είχε υπερένταση. Φώναζε και χοροπηδούσε, έτσι αναγκάστηκε μαμά μου και τον πήρε από το δωμάτιό μας. Κοιμούνται μέχρι σήμερα στο σαλόνι.
Κάποιες μέρες ήταν πολύ απαιτητικός , τα ήθελε όλα δικά του, τον υπολογιστή, τα κινητά, την τηλεόραση…βρίσκει λύση μπαμπάς μου τον πηγαίνει βόλτα με το αυτοκίνητο. Όμως δεν κράτησε πολύ, η επιθετική συμπεριφορά ενός αστυνομικού τον έκλεισε σπίτι. Γύρισε τρομαγμένος, χτυπιέται και χτυπάει τα πάντα γύρω του. Πάλι από την αρχή, αλλά αυτή τη φορά πιο δυναμικά, πιο δημιουργικά, όλοι μαζί σαν ομάδα.
Το Μένουμε Σπίτι, παρά τις δυσκολίες μας, μας έδωσε μια μοναδική ευκαιρία, να έρθουμε πιο κοντά σαν οικογένεια. Βλέπουμε ταινίες όλοι μαζί, ακούμε τις απίθανες ιστορίες του μπαμπά μου, παίζουμε, γελάμε, συνεργαζόμαστε και επιτέλους κάθε μέρα τρώμε όλοι μαζί σαν να είναι γιορτή.
Βέβαια μου λείπει το να τρέξω κάπου ελεύθερα με τους φίλους μου αλλά μου αρκεί που μπορούμε να μιλάμε και να παίζουμε περισσότερο από ποτέ, άλλωστε όλοι τους έχουν χρόνο τώρα. Και να σας πω κάτι νιώθω περήφανος που κατάφερα να επικοινωνώ με τον αυτιστικό αδερφό μου, να του μιλάω, να καταλαβαίνει, να μου απαντάει και να συνεργάζεται μαζί μας.
Βέβαια κάποιες φορές θυμώνω πολύ και αυτές τις φορές θέλω να μην υπάρχει, όχι έτσι, κάποιες άλλες φορές θα ήθελα να είμαι σαν αυτόν, που οι γονείς μου τον πιέζουν λιγότερο, που του δίνουν χρόνο και κατανόηση, αλλά το σημαντικότερο περνούν περισσότερο χρόνο μαζί απ’ ότι με μένα και τον δίδυμο αδερφό μου. Όταν όμως αρχίζει και παίζει μαζί μας, μας αγκαλιάζει, γελάει και επικοινωνεί μαζί μας, τα ξεχνάω όλα!!!
Δε ξέρω πώς θα είναι στο μέλλον, πιστεύω ότι θα τα καταφέρει! Η ζωή έχει δυσκολίες, έχει
ανατροπές, αλλά εμείς έχουμε δύναμη και θέληση μέσα μας. Καλή συνέχεια σε όλους, με υγεία και καλή διάθεση!
------------------------------
Αυτό το κείμενο έγραψε παιδί 6ης ταξης,γιος φιλικής μας οικογένειας,που κέρδισε σε διαγωνισμό λογοτεχνίας!
Αυτα τα παιδιά,αυτοί οι γονείς,ειναι ήρωες της ζωής,(που Ίσως) και καθημερινά να βιώνουν απρόβλεπτες καταστάσεις!
Αυτές οι οικογένειες δε θέλουν τον οίκτο μας αλλα το σεβασμό,τη κατανόηση και τη βοήθεια μας στο να κάνουμε μερικές στιγμές στη ζωή τους,γλυκες χαμογελαστές και όμορφες!!
ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΣΙΓΟΥΡΑ (ΘΑ) ΤΑ ΕΧΟΥΝ!
