Ειδήσεις και νέα του Αλίμου

Την εποχή που τα γραφεία του «Ελεύθερου Τύπου» ήταν στους Τράχωνες

Την εποχή που τα γραφεία του «Ελεύθερου Τύπου» ήταν στους Τράχωνες

Το πρώτο φύλλο του  «Ελεύθερου Τύπου» εκδόθηκε στις 11 Απριλίου του 1983.

Ο Άρης Βουδούρης, πρώην συνεταίρος του Σωκράτη Κόκκαλη,  μαζί με την γυναίκα του Λίλιαν Βουδούρη, έστησαν μια εφημερίδα «τέλεια» τεχνικά και δημοσιογραφικά. Έτσι έβαλαν καλά θεμέλια στον Άλιμο, αγοράζοντας σχετικά φθηνά ένα τεράστιο οικόπεδο στο Άνω Καλαμάκι και συγκεκριμένα στη γωνία Ήρωος Μάτση και Αρχαίου Θεάτρου, στους Τράχωνες. Εκεί, έχτισαν το κτίριο της εφημερίδας.  Στα υπόγεια ήταν οι αποθήκες χαρτιού, στο ισόγειο το πιεστήριο, στον πρώτο όροφο τα γραφεία των δημοσιογράφων και η πρωτοεμφανιζόμενη τότε φωτοσύνθεση.  Ιδανικός χώρος εργασίας, με κλιματισμό και όλες τις ανέσεις, ακόμα και απέραντο πάρκινγκ. Προϊστάμενος του τυπογραφείου, ο Νίκος Ρίζος.

Στον δημοσιογραφικό τομέα, πήρε από μια επιτυχημένη –τότε- εφημερίδα, την Απογευματινή, ολόκληρο το επιτελείο της, όπως τον Χρήστο Πασσαλάρη, τον Γιάννη Βούλτεψη, Ανδρέα Μπόμη, Γιώργο Γαβαλά κ.α. . Η Αγγελική Νικολούλη και ο Πέτρος ο Καρσιώτης ανέλαβαν το αστυνομικό ρεπορτάζ. Η Σοφία η Βούλτεψη ανέλαβε το εξωτερικό δελτίο. Η εφημερίδα πρωτοπόρα, δημιούργησε μέχρι και σχολή δημοσιογραφίας.

 Ξεκινάει ακολουθώντας ουδέτερη γραμμή και ξαφνικά, έπειτα από δύο μήνες, κάνει στροφή ενενήντα μοιρών. Με τίτλο «Τέρμα στην ξενοκρατία» ο Πασσαλάρης -με εντολή Βουδούρη- σηματοδοτεί την αλλαγή γραμμής πλεύσης της εφημερίδας προς το ΠΑΣΟΚ. Ήταν η εποχή που μεσουρανούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και  ο Βουδούρης είχε «κλείσει», ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε, τη μηχανή εξαγωγής λιγνίτη της Μεγαλόπολης.  Η απρόσμενη ματαίωση αυτής της παραγγελίας έσπρωξε τον Άρη Βουδούρη να αλλάξει πάλι γραμμή. Έστρεψε, τώρα, την εφημερίδα προς τα δεξιά. Ίσως να μην το πίστευε και ο ίδιος, αλλά εκείνη τη στιγμή έβαζε τα θεμέλια για την μετέπειτα εκδοτική ναυαρχίδα της συντηρητικής παράταξης.

Χωρίς τεχνικές και δημοσιογραφικές γνώσεις, αρχίζει να επεμβαίνει ενεργά στη δημιουργία της εφημερίδας, να ελέγχει τις σελίδες, να αλλάζει τίτλους και κασέ και να συγκρούεται μετωπικά με τους διευθυντές Πασσαλάρη και Βούλτεψη. Σε λίγο, ολόκληρο το δημοσιογραφικό επιτελείο αποχωρεί, αφήνοντας την εφημερίδα «ακέφαλη». Μαζί και οι συντάκτες ύλης.  Ήταν το Καλοκαίρι του 1982, λίγους μήνες μετά την πανηγυρική έκδοση. Ακολουθεί η σύγκρουση του Βουδούρη με τους τεχνικούς που στρατοπέδευσαν έξω από την πύλη της εφημερίδας, στον Άλιμο. Η εφημερίδα κατέρρεε. Η κυκλοφορία της, από είκοσι μέχρι και τριάντα χιλιάδες φύλλα που την άφησε ο Χρήστος Πασσαλάρης, τώρα είχε κατρακυλήσει στις τρεις χιλιάδες φύλλα.Αποτόλμησε μια εκδοτική κίνηση μοναδική, ίσως αυτή που έκανε την εφημερίδα μεγάλη. Αντί να ψάξει να βρει ηχηρά ονόματα, έφερε πίσω αυτούς τους δημοσιογράφους που πίστευε ότι ήταν το μέλλον της εφημερίδας. Νέοι, με όρεξη για δουλειά, τραβούσαν όλη τη δουλειά επί Πασαλάρη.

Ξεκίνησε απ την αρχή. Την πολιτική γραμμή την χάραζε ο ίδιος, οι δημοσιογράφοι του πρότειναν τίτλους, του «κινούσαν» την εφημερίδα, του έβγαζαν θέματα. Η εφημερίδα, βοηθούντος και του αντί - ΠΑΣΟΚ κλίματος της εποχής και με την αρωγή της ανασυνταγμένης  δεξιάς, άρχισε να «παίρνει τα πάνω της». Σε πανελλαδική βάση, είχε φτάσει πλέον τα 120.000 φύλλα, όταν πρότειναν στον Βουδούρη να προσλάβει για τα σχόλια τον Δημήτρη Ρίζο. Αποδείχθηκε ότι ήταν το κατάλληλο πρόσωπο στην κατάλληλη θέση. Σε λίγο ταυτίστηκε με την εφημερίδα και έγινε το σύμβολο των απανταχού δεξιών. Απ’ τη στήλη του, «Ανάδελφος Τύπος», με αιχμηρά σχόλια καυτηρίαζε το ΠΑΣΟΚ, την κυβέρνηση και γενικότερα την κεντροαριστερά, χρησιμοποιώντας τα ίδια λόγια που θα χρησιμοποιούσε και ο απλός ψηφοφόρος της παράταξης. Ήταν η δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, όταν ο Ελεύθερος Τύπος έφθασε τις διακόσιες πενήντα χιλιάδες φύλλα και πολλές φορές τα ξεπέρασε.

Όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά, ο Ελεύθερος Τύπος πρωταγωνιστούσε. Ο Δημήτρης Ρίζος κατάφερε με διάφορες μεσολαβήσεις και πήρε συνέντευξη από τον Κοσκωτά στην αμερικανική φυλακή όπου τον κρατούσαν. Ο Ε. Τ. επίσης επίσης το θέμα με τα «πάμπερς», και μάλιστα στο ειδικό δικαστήριο παρουσίασε τα δύο επώνυμα κουτιά με τον δικαστικό του συντάκτη, τον Χρήστο Κυρίτση. Ήταν 1989, καλοκαίρι. Τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου αποκάλεσε την εφημερίδα του Βουδούρη… «πατσαβούρα».

Ο ξαφνικός θάνατος της Λίλιαν, της γυναίκας του, έκοψε τα πόδια του Άρη Βουδούρη  Λίγο αργότερα, σκοτώθηκε και ο ίδιος, ενώ οδηγούσε ένα μεσημέρι προς την εφημερίδα.  Ο Ελεύθερος Τύπος, η εφημερίδα –ναυαρχίδα της δεξιάς, έμεινε ξαφνικά ορφανή.

Με συνοπτικές διαδικασίες την δημοσιογραφική διοίκηση ανέλαβαν οι πέντε διευθυντές. Οι Δημήτρης Ρίζος, Γιώργος Κύρτσος, Ευάγγελος Μυγδάλης, Γιάννης Ταμπάκης και Χρήστος Μουλίνος. Στην  εφημερίδα Πρόεδρος του  Ιδρύματος  μπήκε πολιτικό πρόσωπο «δοτό»  από τη Ρηγίλλης, και όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, στην έκδοση του ΕΤ άρχισαν να έχουν λόγο άτομα που δεν είχαν καμιά αγάπη για το έντυπο και φυσικά κανένα δημοσιογραφικό κριτήριο.

Οι αναγνώστες σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αυτοί που βλέπουν πρώτοι τα προβλήματα. Όταν η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, η εφημερίδα με τους πρώτους εσωτερικούς τριγμούς και συγκρούσεις άρχισε να παίρνει την κατιούσα.  Η πτώση της κυκλοφορίας έφερε όπως ήταν φυσικό την φαγωμάρα. Και κάποια στιγμή, «δι' ασήμαντον αφορμήν» εκπαραθυρώνεται ο Ρίζος.   Έτσι ξαφνικά βρίσκεται έξω από τον περίβολο της εφημερίδας στον Άλιμο. Τον ακολούθησαν και άλλοι συντάκτες.
Το 1996 τα ηνία του Ελεύθερου Τύπου ανέλαβαν τότε οι Γιώργος Κύρτσος,  Γιάννης Ταμπάκης και Χρήστος Μουλίνος. Η εφημερίδα, όμως, δεν σταματάει να χάνει φύλλα. Οι τρεις διευθυντές δεν κατάφεραν να κάνουν το θαύμα, να αντιστρέψουν την καθοδική πορεία της. Σε μια στιγμή, ο Κύρτσος «τρώει» τους άλλους δύο διευθυντές και μένει παντοκράτωρ. Ένας και μόνον Γενικός Διευθυντής. Η ναυαρχίδα της Δεξιάς είναι πλέον ξεδοντιασμένη, η άλλοτε εύρωστη οικονομικά εφημερίδα παίρνει δάνεια για να πληρώσει τις υποχρεώσεις της.  Ο Κύρτσος, που είχε συγκρουστεί με τον Καραμανλή, δεν κατάφερε να βγάλει την εφημερίδα από το τέλμα. Σε κάποια στιγμή, του φόρτωσαν και την αποτυχία και τον έδιωξαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ήταν καλοκαίρι του 2002. Οι «εμβαλωματικές» λύσεις που δόθηκαν από το Ίδρυμα Βουδούρη μετά την αποχώρηση Κύρτσου απλά βοήθησαν στην πλήρη κατάρρευση.

Η Γιάννα Αγγελοπούλου ήρθε «απ’ τον ουρανό» το 2006 για μια εφημερίδα που μετρούσε μέρες.Το ανέκδοτο που κυκλοφορεί τότε είναι ενδεικτικό του κλίματος με το οποίο θα γίνει δεκτό από την κοινή γνώμη: «Η Γιάννα είπε ένα πρωί στον σύζυγό της: “Θόδωρε, γυρνώντας, φέρε μου μια εφημερίδα και εκείνος της πήρε τον Ελεύθερο Τύπο». Το πρώτο φύλλο κυκλοφορεί την Τετάρτη 23 Μαϊου του 2007.  Αλλά παρόλο τον πακτωλό που έριξε δεν κατάφερε να φτιάξει τον παλιό Ελεύθερο Τύπο που κυριολεκτικά «κυβερνούσε». Αποφασίζεται η μετακόμιση από τους «ταπεινούς» Τράχωνες του Αλίμου στο υπερπολυτελές Blue Land Center του Αμαρουσίου. Ανοίγουν τέρμα οι κρουνοί του χρήματος, το λειτουργικό κόστος εκτοξεύεται στα ύψη, τον πρώτο καιρό ο ενθουσιασμός είναι διάχυτος, η υπερκομματική Γιάννα, που πραγματοποιεί αρκετές «αυτοκρατορικές» επισκέψεις στα καινούργια γραφεία, κηρύττει: «Δεν χρωστάμε, μας χρωστάνε». Παλιοί και καινούργιοι είναι πεπεισμένοι ότι δουλεύουν για την «κότα με τα χρυσά αβγά».

Στα τρία χρόνια που κράτησε την εφημερίδα, άλλαξε αρκετούς διευθυντές, άλλαξε συντάκτες, άλλαξε το χαρτί,  αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να γράψει την «ληξιαρχική πράξη» του θανάτου της. Ο Ελεύθερος Τύπος, η ναυαρχίδα της δεξιάς, έζησε εικοσιοκτώ χρόνια. Δημιουργήθηκε το 1982 από τον Άρη και την Λίλιαν Βουδούρη και έκλεισε στις 23 Ιουνίου 2009. Επί Γιάννας Αγγελοπούλου.

 

Ελισάβετ Μιτσού

Με πληροφορίες από: Madata.gr - ΒΗΜΑgazino