Αναμνήσεις

Ο Δημήτρης Κατακουζηνός των IDOLS μιλάει στο Alimos Online

Η φωτογραφία του κινηματογράφου «Απόλλων» στο Παλαιό Φάληρο που δημοσιεύσαμε την προηγούμενη Κυριακή στο facebook, μας έφερε αναμνήσεις. Κυριακάτικα πρωινά, με ασφυκτικά γεμάτες αίθουσες και ξέφρενο κόσμο – νεολαία φυσικά – να συμμετέχουν σε κάτι καινούργιο.

Τη δεκαετία του '60, ο κινηματογράφος «Απόλλων», είχε γίνει γνωστός και για τα μουσικά πρωινά του τις Κυριακές. Φιλοξενούσε διάφορα συγκροτήματα στη σκηνή του και πολλά ήταν τα «οργισμένα νιάτα» που γέμιζαν ασφυκτικά την αίθουσα.

Ήταν η εποχή που δειλά-δειλά άρχισαν να  αλλάζουν τα μουσικά πράγματα στην Ελλάδα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Μέχρι τότε, η μουσική που επικρατούσε ήταν το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι.

Τα 60s αυτή για τη μουσική, ήταν μία από τις πιο σημαντικές δεκαετίες και γι αυτό άλλωστε χαρακτηρίστηκε ως "η δεκαετία της μουσικής επανάστασης". 

Η επανάσταση αυτή ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 στην Αμερική με τον Elvis Presley, ο οποίος δημιουργούσε υστερία στο κοινό με τη μουσική του και την παρουσία του στην σκηνή.

Το 1955 στις κινηματογραφικές αίθουσες προβάλλεται η ταινία Blackboard Jungle και εκεί ακούγεται για πρώτη φορά το τραγούδι Rock Around the Clock, το οποίο έμεινε την ιστορία ως εκείνο που λάνσαρε το Rock’ n Roll. 

Στη συνέχεια εξαπλώνεται και στην Μεγάλη Βρετανία, όπου τα συγκροτήματα ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Τα συγκροτήματα εκείνης της εποχής έμειναν για πάντα στη μουσική ιστορία:The Beatles, The Rolling Stones κλπ.

Και στη χώρα μας όμως, το κοινό και οι καλλιτέχνες δεν έμειναν ανεπηρέαστοι από αυτό το νέο ρεύμα. Άλλαξε ο τρόπος ενδυματολογικής εμφάνισης, εμφανίστηκαν τα  τζιν παντελόνια, τα παντελόνια με καμπάνες, τα μακριά μαλλιά και εμφανίστηκαν και τα πρώτα μοντέρνα συγκροτήματα: Forminx, Juniors, Sounds, The Charms, Monks, Στυλίστες,  Stormies, Olympians, Storks, Cinquetti, We5  και φυσικά οι IDOLS.

Με ένα από τα μέλη των IDOLS,  τον Δημήτρη Κατακουζηνό, που ήταν και ο μπασίστας του γκρουπ, συναντηθήκαμε και θελήσαμε να θυμηθούμε εκείνη τη χρυσή εποχή της μουσικής δεκαετίας του ’60.

Δημήτρη, γνωριζόμαστε πολλά χρόνια.  Είσαι από τους λίγους μουσικούς εκείνης της χρυσής εποχής, που κράτησε σταθερά τα πιστεύω του και τη μουσική του ταυτότητα. Πες μας πως ξεκίνησες.

Γυμνάσιο πήγα στα Εξάρχεια. Το συγκεκριμένο σχολείο έχει βγάλει πολλούς από τους μουσικούς που μεσουράνησαν τις περασμένες δεκαετίες. Τον Βλάσση Μπονάτσο, τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Θύμιο Πέτρου, τον Γιώργο Τσίκνη, τον Λάκη Βλαβιανό, τον Κατσαδωράκη και πολλούς άλλους. 

Την εποχή του Γυμνασίου άρχισα να πειραματίζομαι με την μουσική και φτιάξαμε με άλλους τέσσερεις φίλους το πρώτο συγκρότημα. Λεγόταν «Gramblers» και αρχίσαμε να παίζουμε σε διάφορα στέκια. Μετά, με τον Nίκο Μαστοράκη ως manager,  φτιάξαμε τους Stormies με Μάκη Σαλιάρη, Θύμιο Πέτρου, Αλέκο Γλύκα  και Ζωή Κουρούκλη στο τραγούδι. 

Κάναμε διάφορες συναυλίες, παίζαμε στο «Άστρον», στη «Γρανάδα», στην «Ααβόρα», στον «Απόλλωνα» στο Παλαιό Φάληρο. Εκείνη την εποχή οι κινηματογράφοι κάνανε διάφορα μουσικά events τις Κυριακές τα πρωϊνά. Ακολούθησαν οι «WE 5»  με Ντέμη Ρούσσο, Λάκη Βλαβιανό, Μάκη Σαλιάρη, Καρακαντά. Μετά  ήρθε η σειρά  των «Cinquentti» με Λάκη Τζορντανέλλι και κάναμε την ιστορική επιτυχία «Το κορίτσι του φίλου μου».

Και μετά ήρθε η εποχή της Γαλλίας;

Ναι, τότε έφυγα για την Γαλλία  και φτιάξαμε τους «Axis» (1970-73), όπου κάναμε το πρώτο LP. Μεγάλη επιτυχία γνώρισε το τραγούδι «Ela Ela». Από το 1973 μέχρι το 1976 παίζαμε με τον Ντέμη Ρούσσο στους «Ypsilon» και το 1980 γύρισα στην Ελλάδα.

Ξέρω ότι στην Γαλλία είχατε γίνει γνωστοί. Σας καλούσαν σε διάφορα μέρη για να παίξετε. Πως αποφάσισες να γυρίσεις στην Ελλάδα;

Είναι η νοσταλγία που μας πιάνει εμάς τους Έλληνες στο εξωτερικό! Η επιθυμία να γυρίσουμε στην πατρίδα!

Εδώ, πως ήταν η συνέχεια;

Άρχισα να παίζω ως μέλος ορχήστρας σε διάφορα μεγάλα ξενοδοχεία όπως στον Αστέρα, όπου δούλεψα τέσσερις σαιζόν, στο «Hilton» της Κύπρου και σε πολλά άλλα μέρη. Το 1989 εντάχθηκα στους «IDOLS» με Αντώνη Γιούλη, Νότη Λαλαϊτη, Παπαβασιλείου, Κωνσταντινίδη. 

Οι «IDOLS»  είχαν πρωτοεμφανιστεί το 1964 και το συγκρότημα είχε καταφέρει να παραμείνει στο προσκήνιο για μια ολόκληρη δεκαετία, μέχρι το 1974, πράγμα πολύ σπάνιο για ελληνικό συγκρότημα της εποχής. Το 1989 ξαναδημιουργήθηκε λοιπόν, ηχογραφήσαμε το άλμπουμ «Ανταοκτώ», κάναμε διάφορες ρετρό εμφανίσεις, ήμασταν σπέσιαλ καλεσμένοι στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το 1991, 40 εμφανίσεις με τον Ντέμη Ρούσσο στο «Διογένη» και ακολούθησαν άλλες  περιστασιακές εμφανίσεις στην τηλεόραση και σε επετειακές εκδηλώσεις.

Και σήμερα; Τι κάνεις σήμερα;

Μοιράζω τον χρόνο μου μεταξύ Ρεθύμνου και Αθήνας. Έξι μήνες το καλοκαίρι στο Ρέθυμνο και έξι μήνες μετά στην Αθήνα! Παίζω ως πιανίστας πια, σε διάφορα μεγάλα ξενοδοχεία και τραγουδάω επίσης.

Μετά από περιπετειώδη ζωή στο Παρίσι με  Ντέμη Ρούσσο κλπ.  πως είναι να ζει κανείς στο Ρέθυμνο;

Πάρα πολύ ήρεμα! Ζω σε φυσιολογικούς ρυθμούς. Το Ρέθυμνο δεν έχει τους τρελούς ρυθμούς της Αθήνας. Η ζωή έχει ποιότητα εκεί.

Ευχαριστήσαμε τον Δημήτρη Κατακουζηνό για τον χρόνο που μας αφιέρωσε και για το ταξίδι στις αναμνήσεις και το παρελθόν, που μας προσέφερε.

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού