Ως παλιά Καλαμακιώτισσα έχω πολύ ωραίες αναμνήσεις από την πόλη μας. Οι γονείς μου έχτισαν το σπίτι στο Καλαμάκι το 1950.

Την εποχή εκείνη, τα σπίτια ήταν λιγοστά, όλοι οι κάτοικοι της περιοχής γνωριζόντουσαν μεταξύ τους. Τα μαγαζιά στην Αγορά ήταν λίγα και οι γονείς μας έκαναν τα βασικά καθημερινά ψώνια διατροφής στα συγκεκριμένα καταστήματα. Για την αγορά ρούχων "ανεβαίνανε στην Αθήνα", στο Μινιόν, στο Κατράντζο, στο Λαμπρόπουλο, στο Δραγώνα και για παπούτσια στη "Μούγερ", που παρεμπιπτόντως η οικογένεια Μούγερ είχε στην ιδιοκτησία της ένα οικόπεδο στην οδό Θουκυδίδου, στο Καλαμάκι.

Τα βράδια αφήναμε τις πόρτες ξεκλείδωτες, ορισμένοι κοιμόντουσαν το καλοκαίρι λόγω ζέστης έξω, σε ράντζα στις βεράντες τους και περπατώντας στο δρόμο απολάμβανες την μυρωδιά από γαζίες και νυχτολούλουδα. Σαν παιδί, τα απογεύματα ανηφόριζα την οδό Ανδρούτσου και πήγαινα να παίξω στο λόφο του Αγ. Νικολάου. 'Ηξερα ότι εκεί θα βρω τα άλλα παιδιά, ήταν το σημείο συνάντησής μας. Μας άρεσε να βλέπουμε από εκεί ψηλά την προσγείωση των αεροπλάνων. Η θέα ήταν απεριόριστη, τα σπίτια όλα ήταν χαμηλά, το πολύ διώροφα. Όταν πια σκοτείνιαζε επέστρεφα σπίτι, ανταλλάσσοντας με τις φίλες μου την φράση "θα σε δω αύριο στο εκκλησάκι".

Τα χρόνια πέρασαν, παντρεύτηκα, έκανα την κόρη μου, και το σκηνικό επαναλήφθηκε. Και η κόρη μου τα απογεύματα ανέβαινε στο εκκλησάκι και συναντούσε τις φίλες της. Τίποτα δεν θυμίζει όμως πια το σκηνικό που ζήσαμε εγώ και η κόρη μου, ως παιδιά.

Το αεροδρόμιο έφυγε και ο λόφος του Αγ. Νικολάου γέμισε θεόρατες πολυκατοικίες. Το εκκλησάκι "πνίγηκε" ανάμεσά τους και εμείς έχουμε απομείνει με την θύμησή του, όταν ακόμη ήταν το μοναδικό κτίσμα στην κορυφή ενός πράσινου λόφου.

Η Μητρόπολη Νέας Σμύρνης έχει προγραμματίσει την ανέγερση ενός μεγαλύτερου ναού στη θέση αυτή και σύντομα το εκκλησάκι θα κατεδαφιστεί.
Άραγε φέτος, θα είναι η τελευταία χρονιά που θα γιορτάσουμε εκεί την Ανάσταση;

Ελισάβετ Μιτσού