Το 1966, η ταινία "Ξυπόλητος Πρίγκηψ" του Γιάννη Διαλιανίδη βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες και υπήρξε μεγάλη επιτυχία σκορπώντας άφθονο γέλιο.

 Ο ρόλος του Κώστα Βούτσα όμως, ήταν προϊόν μυθοπλασίας ή ήταν εμπνευσμένος από αληθινά γεγονότα;

Για τρία χρόνια το Καβούρι ήταν το ορμητήριο του έκπτωτου Μονάρχη της Σαουδικής Αραβίας του Σαούντ Αμπίν Αμπντουλαζί Αλ Σαούντ που έμεινε στην ιστορία ως Ιμπντ Σαούντ.  Διαδέχτηκε τον πατέρα του στο θρόνο το 1953, προσπάθησε να εκσυγχρονίσει τη χώρα και να ενώσει τους Άραβες σε μια ξεχωριστή πορεία μακριά από την επιρροή των δύο υπερδυνάμεων (ΗΠΑ-ΕΣΣΔ).  Δυστυχώς όμως δεν γλίτωσε τον θρόνο του.  Το 1964 ανατράπηκε από τον Φαϊζάλ.

Το 1965 ήρθε στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στο Καβούρι όπου "έκλεισε" δύο ορόφους και 50 δωμάτια στο πολυτελές ξενοδοχείο της περιοχής για να στεγάσει τις γυναίκες του, τις παλλακίδες που αποτελούσαν το χαρέμι και την ακολουθία του. Το ημερήσιο κόστος για την ενοικίαση των δωματίων, όπως έλεγε τότε στους δημοσιογράφους ο διευθυντής του ξενοδοχείου, έφτανε περίπου τις 30 χιλιάδες δραχμές. ποσό εξωφρενικό για την εποχή. 

Καθημερινά ετοιμάζονταν ατελείωτοι μπουφέδες για τον υψηλό καλεσμένο, τους γιους του, το χαρέμι και την υπόλοιπη συνοδεία. Στη σουϊτα του δεχόταν επισκέψεις διαφόρων σταρ του ελληνικού κινηματογράφου και άλλων ωραίων της εποχής, πήγαινε στο γήπεδο της Λεωφόρου για να δει αγώνες του Παναθηναϊκού και φυσικά διασκέδαζε στα μπουζούκια.   Καθημερινά τα κέντρα διασκέδασης "αναστέναζαν" από τα γλέντια που έστηναν, αλλά και τους μεγάλους λογαριασμούς που έκαναν.  Κάθε φορά που τον πλησίαζε κάποιος, του χάριζε ένα χρυσό ρολόι ή έκανε νόημα να δώσουν πουρμπουάρ που συνήθως αντιστοιχούσε σε ένα... μηνιάτικο.

Οι γυναίκες από το ιδιότυπο χαρέμι του σε κάθε βόλτα "άδειαζαν" τα καταστήματα και φυσικά δεν ξεχνούσαν να αφήνουν γενναιόδωρα φιλοδωρήματα σε όποιον τις εξυπηρετούσε. 

Ο έκπτωτος Μονάρχης δεν χάρηκε για πολύ καιρό την ανέμελη αθηναϊκή ζωή, μοιράζοντας ρολόγια στους φίλους του που αγόραζε στην οδό Ερμού. Κατά την τριετή παραμονή του στην Αθήνα άφησε αμέτρητο συνάλλαγμα και χρυσά ρολόγια και  η παραμονή του έμεινε για πάντα αξέχαστη στους Αθηναίους.    

Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 23 Φεβρουαρίου του 1969 σε ηλικία 67 ετών και η σωρός του μεταφέρθηκε στο Ριάντ, όπου και ετάφη.