Αναμνήσεις

Όταν το Ασκληπιείο Βούλας λειτουργούσε και ως σχολείο, με θρανία και κρεβάτια

Όταν το Ασκληπιείο Βούλας λειτουργούσε και ως σχολείο, με θρανία και κρεβάτια

Υπήρχε μία περίοδος που το Ασκληπιείο Βούλας λειτουργούσε και ως σχολείο, με τα παιδιά τα οποία νοσηλεύονταν εκεί επί μήνες, να φοιτούν κανονικά ώστε να μη χάνουν τα μαθήματά τους.

Το ενδιαφέρον αυτό στοιχείο ανέδειξε ρεπορτάζ της εφημερίδας «Ο Δημοσιογράφος». Όπως αναφέρει, το 1938 ιδρύθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό ένα Δημοτικό Σχολείο εντός των εγκαταστάσεων του νοσοκομείου.

Η εφημερίδα επικαλείται το ρεπορτάζ του Α. Αλεξανδρόπουλου από την εφημερίδα «Ελευθερία» που κυκλοφόρησε στις 26 Ιουλίου 1959.

Η ιστορία

Το νοσοκομείο ξεκίνησε να λειτουργεί ήδη από τη δεκαετία του 1920 ως σανατόριο και κατά τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, ήταν κατά βάση παιδικό νοσοκομείο. Νοσηλεύονταν παιδιά για τη θεραπεία της φυματίωσης αλλά και με παθήσεις των αρθρώσεων αλλά και του ραχιτισμού, που προσέβαλε κυρίως μικρή ηλικία. Το 1948 ξεκίνησε να λειτουργεί ως γενικό ορθοπαιδικό νοσοκομείο και σταδιακά εξελίχθηκε στη σύγχρονη νοσοκομειακή μονάδα που είναι σήμερα.

Ο Α.Αλεξόπουλος αναφέρει πως εκείνη την περίοδο το μόνο θεραπευτικό μέσο για τις προαναφερθείσες ασθένειες ήταν η ηλιοθεραπεία και το καλό κλίμα, έτσι τα παιδιά έμεναν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο με αποτέλεσμα να έμεναν πίσω στα μαθήματά τους. Με αυτό το σκεπτικό, ο Ερυθρός Σταυρός λειτούρησε ένα μικρό δημοτικό σχολείο μέσα στο νοσοκομείο και τα παιδιά έκαναν τα μαθήματά τους πάνω στα κρεβάτια.

Η εφημερίδα «Δημοσιογράφος», η οποία δημοσίευσε αυτό το ενδιαφέρον θέμα, αναφέρει πως στο φύλλο της εφημερίδας του 1959, ο Α. Αλεξανδρόπουλος αναφέρει:

«Σήμερα, εποχή της πενικιλίνης, ο χρόνος αυτός έχει σμικρυνθεί. Τούτο δεν εμείωσε την αξία του σχολείου». Όπως αναφέρει το αρχικό ρεπορτάζ, κατά τη σχολική χρονιά 1958-1959, 133 μαθητές βρέθηκαν να συνεχίζουν τα μαθήματά τους από την αίθουσα του νοσκομείου και μάλιστα, οι 66 από αυτούς αποφοίτησαν από εκεί στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Η φοίτηση όμως ήταν προεραιτική και την ευθύνη της διδασκαλίας είχαν πέντε εκπαιδευτικοί.

«Στέκονται με αφοσίωση δίπλα στα άρρωστα παιδιά που ακινητούν στα κρεβάτια τους ή βαδίζουν αλύγιστα. Είναι μανάδες, νοσοκόμες και δασκάλες μαζί. Δεν διδάσκουν μόνο στα παιδιά ότι δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Τα ντύνουν, τα φροντίζουν, τα προσέχουν, τους γράφουν «γράμματα» από το σπίτι τους, τους δίνουν τη στοργή τους, το χάδι τους, το χαμόγελό τους, την αγάπη τους», περιγράφει ο δημοσιογράφος Α. Αλεξανδρόπουλος

Η ανυπαρξία θρανίων και η ανάρτηση του πίνακα στους μεγάλους θαλάμους με τα κρεβάτια δεν ήταν η μόνη ιδιαιτερότητα του σχολείου αυτού. Όπως διαβάζουμε από τον δημοσιογράφο που επισκέφτηκε το Ασκληπιείο τότε, «την ώρα που παραδίδουν μάθημα η νοσοκόμα θα μπει με την ένεση στο χέρι. Ο μαθητής αν δεν έχει συνηθίσει, θ’ αρχίσει να κλαίει και να φωνάζει. Τότε η δασκάλα αφήνει το βιβλίο και τρέχει κοντά του. Θα του πει και παραμύθι ακόμη για να καμφθεί. Σαν φύγει η νοσοκόμα θα ‘ρθει ο γιατρός ή το φορείο που θα πάρει το παιδί για τις ακτίνες ή, ή, ή. Το μάθημα έτσι διακόπτεται και επαναλαμβάνεται την άλλη μέρα που όλοι είναι παρόντες. Υπάρχει και ο θόρυβος που κάνουν τα άλλα παιδιά του θαλάμου –καθένας έχει 60 ασθενείς– όταν η μια τάξη –15 περίπου παιδιά η κάθε μία– κάνει μάθημα. Χωρίσματα δεν υπάρχουν».

Οι τάξεις του σήμερα

Και όμως, δεν έμεινε όλο αυτό στον περασμένο αιώνα. Οι θάλαμοι που λειτουργούσαν ως τάξεις βρίσκονται στο Ακληπιείο ακόμη και σήμερα. Μία εξ αυτών είναι το «Αθανασάκειο» που σήμερα στεγάζονται δύο σύγχρονες χειρουργικές κλινικές και μία αίθουσα για αποκατάσταση, αλλά και το κτίριο «Αικατερίνη Α’» που όμως δε λειτουργεί.