Αναμνήσεις

Μία αθεράπευτα ρομαντική Καλαμακιώτισσα θυμάται...

Μία αθεράπευτα ρομαντική Καλαμακιώτισσα θυμάται...

Φωτογραφία κάποιας παρέας συμμαθητών, τραβηγμένη στο πίσω προαύλιο του Α΄ Δημοτικού Σχολείου Καλαμακίου (Φαν Βάϊκ) την τελευταία ημέρα πριν τις καλοκαιρινές διακοπές.

Πρέπει να είναι μάλλον δεκαετία του ’50. Και τι δεν μας θυμίζουν βλέποντας τέτοιες φωτογραφίες …

Τελευταία ημέρα και μπροστά μας  απλωνόταν ένα ολόκληρο καλοκαίρι.  Τρεις ολόκληροι μήνες ξεγνοιασιάς. Τρεις μήνες θάλασσας, καθημερινού μπάνιου, παιχνιδιού, ήλιου και ανεμελιάς. Βουτιές και παιχνίδια στη θάλασσα , βόλτες με κανό, να βγαίνουμε από τη θάλασσα με ρυτιδιασμένα χέρια, μωβ χείλη και τρέμουλο σε ολάκερο το σώμα και τυλιγμένοι μετά σε μια πετσέτα, να τρώμε ψωμί και ντομάτα. Μέσα σε μια βδομάδα να έχουμε γίνει κατάμαυροι από τον ήλιο , ‘μαυροτσούκαλα’ και να σκάβουμε στην άμμο πηγαδάκια που μας τα χάλαγε το κύμα.

Με το ζόρι μετά ο μεσημεριανός ύπνος και το απόγευμα ατελείωτο παιχνίδι στα γειτονικά σπίτια με μόνο διάλειμμα η φωνή της μαμάς « έλα, σου έχω φτιάξει ψωμί βρεγμένο με ζάχαρη» ή, «έλα, σου έχω φτιάξει αυγό χτυπητό με ζάχαρη». Γόνατα μονίμως γδαρμένα από το πέσιμο από το ποδήλατo.

Το βράδυ, βόλτα με τους γονείς για παγωτό κασάτο, ή υποβρύχιο βανίλια και η επιστροφή στο σπίτι με τις μυρωδιές στο δρόμο από γαζία και νυχτολούλουδο και το ψιθύρισμα στην επιστροφή γιατί «είναι αργά και ο κόσμος κοιμάται»

Ο γείτονας, με την κλασική άσπρη φανέλα, να κάθεται στο μπαλκόνι γιατί «έχει πολύ ζέστη απόψε». Δίπλα του η γυναίκα του, με το νυχτικό και την βεντάλια στο χέρι να κάνει αέρα, ενώ οι γρύλοι και τα τριζόνια να είναι οι μόνοι ήχοι που ακουγόντουσαν μέσα στη νύχτa.

Οι καλοκαιρινές «φιλίες» που τις χώριζαν οι χειμώνες και που ξανά το επόμενο καλοκαίρι ξανασμίγανε σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα.

Τρείς μήνες που όμως περνούσαν τόσο γρήγορα …

 

Ελισάβετ Μιτσού